போதிவனம்

வணக்கம்! ரொம்பநாளாச்சு நாம ச்ந்திச்சு! இடையில் மீண்டும் ‘பால்’ படம் shooting ஆரம்பித்து விட்டதால் அந்த பரபரப்பில் நமக்குள் இடைவெளி தவிர்க்கமுடியாததாகிவிட்டது. மேலும் இப்போதைக்கு மற்ற விஷயங்களைபகிர்ந்து கொள்ள முடியாவிட்டாலும் , பால் - பட விஷயங்களை உங்களுடன் பகிர்ந்துக்கொள்ளலாம் என்று நினைக்கிறேன் .கீழே,பால்-பத்திரிகையாளர் சந்திப்பு-ன் மேல் ’க்ளிக்குங்கள்’.

பால்- பத்திரிகையாளர் சந்திப்பு

2009-12-05T04:46:00.000-08:00

அகம் காமாஸ்மி

எதிரே இரயிலிறங்கி வந்த சிலரை இடித்து தள்ளி….முட்டி மோதியபடி உயிரைக்கொடுத்து ஓடி….,எட்டி கை நீட்டி…,பிளாட்பாரம் முடிவதற்குள் கடைசிப்பெட்டியின் கடைசி படிக்கட்டில்.... கடைசி கைப்பிடியையாவது பற்றி விட்டால் போதும், தொற்றி தொங்கி…,பிறகு உள்ளே ஏறி விடலாம் என்று எடுத்த என் அத்தனை பிரயத்தனத்தையும் தோற்கடித்து பிளாட்பாரத்தின் கடைசி சரிவையும் கடந்து நிலையத்தைவிட்டு வெளியேறியது, அந்த இரவு நேரத்தின், அந்த கடைசி இரயில்.

எந்த ஸ்டேசன் ,எந்த இரயில், என்றிரவு என்பதெல்லாம் இந்த கதைக்கு அநாவசியம். அனுபவம் மட்டும்தான் பிரதானம் என்பதால்…குறுக்கே
யோசிக்காமல் படியுங்கள்.

நெஞ்சு எரிய, மேல்மூச்சு, கீழ்மூச்சு வாங்க…,அயர்ச்சியுடன் கால் முட்டிகளில் இரண்டு கைகளையும் ஊன்றி….குனிந்து …. ஆசுவாசப்படுத்திக்கொண்டு…இனி இரவு, இந்த பிளாட்பாரத்திலேயே படுத்துத்தூங்கிவிட்டு காலையில் முதல் வண்டிக்குதான் போகமுடியும் என்று யோசித்தபோது….அப்பாவின்மீது ஆத்திரம் ஆத்திரமாய் வந்தது.

இனி இந்த கடன்காரர்களிடம் வட்டிவசூலிக்கற வேலைக்கெல்லாம், அப்பாவே அனுப்ச்சாலும்….நான் வரக்கூடாது என்று கங்கனங்கட்டிக்கொண்டு நிலையத்தின் வெய்டிங் ஹால் நோக்கி நடந்தேன்.

இரவு பதினொரு மணி ஆகி விட்டிருந்ததால் ரயில்வே ஸ்டேஷனில் கேண்டீன் கூட அடைத்துவிட்டிருந்தார்கள். பசி வேறு உயிரை எடுத்தது.

பாழாப்போன அந்த கடன்காரப்பய பொண்டாட்டி காசு இல்லைன்னா இல்லைன்னு சொல்லி அனுப்பாம சாயந்தரம் ஆறுமணியிலிருந்து…..

‘….இதோ வந்திருவாரு…இருப்பா…! ..வந்தது வந்த..,பாத்து வாங்கிட்டுபோயிரு…அப்பறம் அப்பா …எங்கள கோவிச்சுக்குவாரு…! வர்ர நேரந்தான்…என்னமோ…இன்னைக்கு இவ்ளோ லேட்டு… சொல்லிகிட்டேதான் இருந்தாரு…! ஆனா இந்த தடவதான் இப்படி மூனு மாசம், மொத்தமா வட்டிபணம் நின்னுப்போச்சு…! அப்பாகிட்ட கொஞ்சம் எடுத்து சொல்லு….!அடுத்த மாசம் மொத்தமா அசல திருப்பிர்றோம்…….இதோ….அவரே…வந்துட்டாரு…. அட…அவரில்லையா… இருட்ல ஜாட அவரு மாதிரியே இருக்கவே ஏமாந்துட்டேன்.

ஆமா நீயும் ஃபர்ஸ்ட் இயர்தான படிக்கறே…? எங்கப்பொண்ணுகூட பி.எஸ்.ஸி கெமிஸ்ட்ரி ஃபர்ஸ்ட் இயர்தான்.,…..அடியே…! உள்ள என்னடி பண்றெ….! ஹி…ஹி…அவ கொஞ்சம் கூச்ச சுபாவம். அப்படியே என்னமாதிரியே வந்து வாய்ச்சிருக்கா..!

அய்யோ…என்னவோ இன்னைக்குன்னு பாத்து இவருக்கு இவ்ளோ லேட் ஆகுதே…!...நீ வேண்னா கொஞ்சம் சாப்பட்றீயா..?...சங்கோஜப்படாத. இதுவும் உங்க வீடு மாதிரிதான்….பசிக்கிமேப்பா…சரி இரு வேன்னா இன்னொரு காஃபி போட்றேன்….ஏண்டீ….இவளே…தம்பிக்கு கொஞ்சம் காஃபியாவது கலந்துட்டுவாடீ..!…தட்ல…பிஸ்கட்டெல்லாம் அப்படியே வச்சது வச்சமாதிரியே இருக்கே…எடுத்துக்கப்பா…சாப்பிடு…! இந்த பாழாப்போன மனுஷன் இன்னும் என்னப்பண்ணுதோ..,உங்கப்பான்னா எங்களுக்கு ரொம்ப மரியாதை. பயமும்கூட. கோச்சுக்கபோறார்….கொஞ்சம் எடுத்து சொல்லுப்பா..! நேரமாயிட்டே இருக்கு…! ஆனா கடைசி வண்டி பதினொரு மனிக்குதான்…இதோ எட்டு வச்சா இரயில்வே ஸ்டேஷன்.!...நீதான் ,சாப்பிடமாட்டேன்னு அடம் புடிக்கறே…அதான் மனசுக்கு கஷ்டமாயிருக்கு…..!அடியேய்…என்னடீ…பண்றே…காஃபி கலந்தாச்சா இல்லையா..?..ஹ்.ஹி…ஹி…பிறத்தியார் முன்னாடி வர்றதுனா…ரொம்ப வெக்கப்படுவா…! இந்த காலத்துல இப்படி ஒரு பொண்ணப்பெத்து வச்சுருக்கோம்!...., பரவால…சப்பியே குடிப்பா….! உங்ககிட்ட ஆச்சாரமெல்லாம் கிடையாது…எங்களுக்கு…! அடடே… இதோ அவரே வந்துட்டாரே……… ’ - ன்னு, அறுத்து தள்ள,

கடைசியில் அந்தாளு வந்து … - ‘மன்னிச்சுக்கோப்பா…அப்பாகிட்டே சொல்லு…அடுத்த மாசம் வட்டியும் மொதலுமா மொத்தமா செட்டில் பண்ணிர்ரேன்….’- அப்படின்னு சொல்லும்போது மணி பத்தே முக்காலாகிவிட்டிருந்தது. அடிச்சி புடிச்சு,…ரயில்வே ஸ்டேசன் வந்தப்போதுதான் அந்த கடைசி வண்டியும் காலை வாறிவிட்டது.

அந்த வெட்கம் மிகுந்த பி.எஸ்.ஸி ஃபஸ்ட் இயர் ஒரு முறையாவது எதிரே வந்துவிட மாட்டாளா….என்று இந்த வெட்கங்கெட்டவன் …..அந்த அம்மாவின் அறுவையையெல்லாம் தாங்கிக்கொண்டு …..சபலத்துடன் உட்கார்ந்திருந்ததின் பலன்…..இப்போது இந்த ஆளில்லாத இரயில்வே ஸ்டேசனில்…..- அனுபவித்தே தீர வேண்டும்.

வெயிட்டிங் ஹாலுக்கு வந்து பசியுடனே படுத்து எப்போது தூங்கிப்போனேன்னே தெரியல.
(இனிமேல்தான் கதை ஆரம்பிக்குது கவனமா படியுங்க.)
எவ்வளவு நேரம் போச்சுன்னு தெரியல. திடீர்னு எதோ அரவம் கேட்டு முழிப்பு தட்டுனப்போ வெயிட்டிங் ஹாலின் விளக்குகளெல்லாம் அனைக்கப்பட்டு, மெல்லிய இருட்டில் ‘சில்-அவுட்டில்’ ஏதோ ஒரு குடும்பம் மூட்டை முடிச்சுகளுடன் உள்ளே நுழைந்து இருட்டில் தட்டுத்தடுமாறி படுத்துக்கொள்ள இடம் தேடி நகர்ந்துக்கொண்டிருந்தது. அப்போது அனேகமாக மூன்றாம் ஜாமமாக இருக்கலாம்.
அவர்களும் வண்டி கிடைக்காமல் காலையில் முதல்வண்டிக்கு போகவேண்டியவர்களாக இருக்கலாம்.
வந்தவர்களில் அனேகமாக இரண்டு மூன்றுபேராவது பெண்களாய் இருப்பார்கள் என என் மூளை உத்தேசித்தபோதே பாலுணர்வுக்கான எனதுவசம் இருந்த அத்தனை சுரப்பிகளும் அந்த அர்த்த ஜாமத்தில் விழித்துக்கொண்டு கன்னாபினாவென வேலை செய்ய ஆரம்பிக்க....
நான், ... இப்படி நடந்தால் எப்படியிருக்கும்...! என்று கர்ப்பனை செய்துகொண்டிருக்கும்போதே....அது நடக்கவும் ஆரம்பித்தது.
அந்த கூட்டத்திலிருந்த, நான் எதிர்பார்த்த, அல்லது தேர்வு செய்த அந்த தாவணிப்பெண் கடைசியில் கையாலும், காலாலும் துழாவி துழாவி இருட்டில்..., என் முற்பிறவி கர்மவினைப்பயனாலும் என் பிதுருக்களின் பூர்வ புண்ய வினைபயன்களாலும்...என் சித்தம் சிறப்புற என் அருகிலேயே சயனம் கொள்ளும் சித்தமாய்,... எனதருகிலிருந்த அந்த ‘புன்னிய’ காலி இடத்தை அவள் தெரிவுசெய்யும்பொருட்டு விதியானது எனக்கு சகாயம் செய்தது.
எனது 20 வயதை கருத்தில் கொண்டு... கொஞ்சம் யோசிச்சுப்பாருங்க..
வெளியே பிளாட்பாரத்தில் ட்ராலி தள்ளும் சத்தம்.... இரண்டு, மூன்று பிளாட்பார்ம் தள்ளி ஏதோ ஒன்றில் வந்து நின்ற வண்டியில் ‘டீ..காபி’ –என கூவும் குரல்கள், இத்யாதி...இத்யாதி என.. ஒரு பின்னிரவுநேர இரயில்வே ஸ்டேஷன் இரைச்சல்களையெல்லாம் தாண்டி...எனது லப்-டப் ஓசை....ஸ்பஸ்டமாய் எனக்கே கேட்க... உடம்பெல்லாம்-(குறித்துக்கொள்ளுங்கள் ‘உடம்பெல்லாம்’) ஒரு விறைப்புத்தன்மைக்கு வந்து விட... அசையாமல் ஒரு மரக்கட்டையாய் கிடந்தேன். கொஞ்சநேரத்திற்குப்பிறகுதான் ஐம்புலன்களில் ஒவ்வொன்றாய் மெல்ல மெல்ல மீண்டும் விழித்துக்கொள்ள ஆரம்பித்தது.
முதல் உணர்வு நாசிக்குத்தான் எட்டியது. தலைநிறைய கதம்பமாய் ‘பூ’ வைத்திருப்பாள் போலிருக்கிறது. இது அதுவென யூகிக்க முடியாத அளவிற்கு ஏதோ ஒரு வாசனை. அது அவள் தலையிலிருந்த ‘பூ’வா..?பவுடரா..?-திரவியமா..?....அல்லது...வேர்வையுமா? மஞ்சள்...ஷாம்பூ...அரப்பு...சீயக்காய்...என அத்தனையும் சேர்ந்த கலவைகளோ....அல்லது...இவையெல்லாம் சேர்ந்து ஒரே தலைப்பில் ‘”’’’’’”பெண் வாசனை’ என்று சொல்லிவிடலாமா....?
நான் இப்படி சகல புலன்களாலும் பாதிக்கப்பட்டு திக்குமுக்காடிக் கொண்டிருக்க...அவளோ....இடம்தேடி படுத்துத் தூங்கியும் விட்டிருந்தாள்.
நேரம் ஓடிக்கொண்டிருந்ததுதான். ஆனால் என்னைப்பொறுத்தவரை பிரபஞ்ச இயக்கம் மொத்தமும் உறைந்து...எனது உயிர் இயக்கம் மட்டுமே எஞ்சியிருப்பதாய் பட்டது...
இப்போது அவள் புரண்டு படுக்கும்...அசைவு உணரமுடிந்தது...ஒருக்களித்து எனது பக்கமாய் திரும்பியிருப்பாள் போலிருக்கிறது. அருகில்...வெகுஅருகில்...இல்லை..என்மீது...ஏதோ...மயிலிறகு ஸ்பரிசம் போல்...தொட்டுக்கொண்டு...அல்லது....இல்லையோ...தெரியவில்லை. ஆனால் நான் ஒரு மைக்ரோ...மில்லிமீட்டர் அளவில் அசைந்தாலும் அவள் முகம்...மூக்கு..இதழ்கள்..பட்டுவிட வாய்ப்பிருக்கிறது...எனது காதோரத்தில் அவளது மூச்சுக்காற்று...உணரமுடிகிறது...இளம் வெதுவெதுப்பில்..சீரான இடைவெளியில்...ஒரு பெண்ணை அனுபவித்துவிடுவது என்றால் என்ன என்பதுபற்றியெல்லாம் எனக்கு அந்த வயதில் எதுவும் தெரியாது. ஆனால் அந்த வினாடிகளில் அவளை அனுபவித்துவிட்டேன் என்றுதான் தோனியது.
எனது டெஸ்ட்ரோஜன் சுரப்பிகளில் சூடு கிளம்பி - அதை விளக்கும் மொழிதிறனெல்லாம் இப்போதும் எனக்கு கைகூடவில்லை என்றுதான் சொல்லவேண்டும்.
எனது காதுமடல்கள் சூடேறியிருந்தது. இந்த பிரபஞ்ச சூட்சுமத்தின் ஆதி ஒலி ‘ஓங்’காரம் என்றெல்லாம் சொல்வார்களே அப்படி எனக்கு அந்த கணம்...பிரபஞ்ச உறைதலுக்கிடையே திருவிளையாடலில் சிவபெருமான் பாடுவதை நிறுத்தி இயக்கமில்லாமல் இருக்கும்பொழுது....பிரபஞ்சம் முழுதும் அசைவற்று இருக்குமே அதுபோல்..அனைத்தும் ஒடுங்கி...என் இதயத்தின் லப்-டப் மட்டும்...'ஓ' ங்காரமாய்......
எவ்வளவு நேரம் அப்படியே இருப்பது...! திடீரென மீண்டும் ஒரு புரளலில் அவளது கால்களை தூக்கி என்மீது... (என் மீது என்றால் என் தொடைகள் மீது). கைகள் என் மார்மீது...என்று அமைய, நான் கிட்டத்தட்ட மூர்ச்சையாகும் நிலை. எனது தொடைகளிரண்டும் என் கட்டுப்பாட்டை மீறி.....தடதடவென லேசாக உதறுவதை உணரமுடிந்தது.
எனது தோள்களில் ஏதோ மென்மையாய் பஞ்சுப்பொதியாய்...அது அநேகமாய் அவளது தணங்களாயிருக்குமோ....?.மெல்ல ஒரு அசைவில் அதன்மீது ஒரு அழுத்தம் கொடுத்து உறுதிப்படுத்திக்கொள்ள தோணியதே ஒழிய தைரியம் வரவில்லை. சொல்லப்போனால் உடல் முழுக்க மறத்துப்போய் எதுவும் என் கட்டுப்பாட்டில் இல்லை.
சரியான நாகரிக வார்த்தைகளில் சொல்லவேண்டுமென்றால்....இந்த உணர்வுக்கொந்தளிப்பில் மொத்த ‘நானும்’ என்னிலிருந்து வெளியேறிவிடுவேனோ...என்கிற உச்ச...நிலை...!.(புரியும் என்று நம்புகிறேன்)
ஒரு சில நிமிடங்கள்தான்...என்ன அசௌகரியத்தை உணர்ந்தாளோ...சட்டென எண்ணிலிருந்து... புரண்டு..... விலகிக்கொண்டாள்...இருட்டில்.. ‘சட்’டென..... ‘பிளக்’ பிடுங்கினதுபோல்...ஒரு வெறுமை...
ஆனால் என்னால் இதை தாங்கிக்கொள்ளமுடியவில்லை.
அவளது அருகாமையின்போது இருந்த படபடப்பு குறைந்து ஆசுவாசப்படுவதற்குப்பதில் இதயம் இப்போது முன்னைவிட அதிக அங்கலாய்ப்புடன் அதற்காக ஏங்க ஆரம்பித்தது. தறிகெட்டுப்போய் தத்தளிக்க ஆரம்பித்தது.
ஏதாவதான ஒரு அற்புதம் நிகழ்ந்து மீண்டும் அந்த பொற்கணங்கள் வாய்த்துவிடாதா..என்று காத்திருந்த மனது, ஒரு நிலையில் சலிப்புற்று, இனி காத்திருப்பதில் பயனில்லை என்று துணிந்து, மெல்ல கைகளை பக்கவாட்டில் நகர்த்தி துளாவி பார்த்ததில் அவள் எட்டாக்கனி ஆகிவிட்டிருந்தது புரிந்தது. ஏக்கம் இப்போது ஏமாற்றமாகி,..கொஞ்ச நேரத்தில் எரிச்சலாக மாற ஆரம்பித்தது. ஏதாவது செய்தாவது மீண்டும் அந்த அனுபவத்தை அடையவேண்டி மணம் அலைபாய..., தூக்கத்திலான ஏதோ அசவுக்கரியம்போன்ற பாவனையில் ஒரு படிநிலை புரண்டுப்படுப்பதான தோரனையில் நகர்ந்து மீண்டும் கைகளால் துளாவிப்பார்த்ததில் அவள் இடுப்பில் போய் என் கைகள் விழ, ஆஹா...என மனம் குதூகலம் அடையுமுன்பே சட்டென தன் கைகளால் இடுப்பில் விழுந்த எனது கைகளை சட்டென தட்டிவிட்டவள் இன்னும் கொஞ்சம் தள்ளி படுத்துக்கொள்ள, மனம் துணுக்குற்றது.
இதற்குமேல் அடுத்தகட்டத்திற்கு நகர அச்சமுற்று...தயக்கத்துடன் மீண்டும் பழைய நிலைக்கே நகர்ந்து படுத்துக்கொள்ள நேர்ந்தது.
இருந்தாலும் அந்த சுகானுபவத்திலிருந்து மீள மனமின்றி ...சில நிமிடங்கள் பின்னோக்கி பயணித்து அவள் புரண்டு படுத்து தன் கைகளையும் கால்களையும் என் மீது போட்டிருந்த அந்த நிமிடங்களை தேர்வு செய்து அதிலேயே கொஞ்ச நேரம் திளைத்திருந்தேன்
காரண காரியமில்லாமல் நான் முதன்முதலில், எட்டாங்கிளாஸ் படிக்கும்போது காதலித்த என் முதல் காதலியின் முகமெல்லாம் நினைவில் வந்து போனது. அவளை,...அல்லது சற்று நேரத்திற்கு முன் அந்த மாமி வீட்டில் பார்த்த...(இல்லை...கடைசிவரை பார்க்காத) பெண்ணை, அல்லது என்றோ ஒருநாள் நான் கட்டிக்கொள்ளப்போகும் முகம் தெரியத யாரோ.....ஒரு பெண்ணை....இதில் யாரை...வரிந்துகொள்வது என்றெல்லாம் குழம்பிப்போய்...பக்கத்தில் படுத்திருப்பவளை இவர்களில் ஒருத்தியாய் வரிசைகிரமமாய் கற்பனை செய்து......

கடைசியில் எப்போது தூங்கிப்போனேனோ தெரியவில்லை.

(இதற்குமேல் மன தைரியமிக்கவர்கள் தொடர்ந்து படிப்பதில் எனக்கு ஆட்சேபனை இல்லை)
எவ்வளவு நேரம் தூங்கிவிட்டிருந்தேன் என்று தெரியவில்லை.
திடீரென ஏதோ அரவம் கேட்டு திடுக்கிட்டு முழிப்பு தட்டிக்கொள்ள....விழித்துக்கொண்டு சுற்றும் முற்றும் பரபரப்புடன் கவனிக்க பொழுது புலர்ந்து போயிருந்தது.
விழித்துக்கொண்டு சூழல் உணர்ந்த மறுவினாடி பக்கத்தில் படுத்திருந்தவளின் நினைவு முதலில் வர...திரும்பி, பக்கத்தில் பார்க்கிறேன். அவளுடன் நேற்றிரவு வந்தவர்கள் அதற்குள் எழுந்து கிளம்ப தயாராகிக்கொண்டிருக்க....
அதில் ஒருவர்,....தலை நிறைய பூச்சரங்களுடன் எனக்கு முதுகு காட்டி தூங்கிக்கொண்டிருக்கும் என் உள்ளங்கவர் 'கள்ளி'-யிடம் நெருங்கி காலால் எத்தி ‘யேய்...நாயே...! எழுந்திரி‘டா’...டேய்...ராகவா...அடச்சீ...எழுந்திரி...ட்ரெயினுக்கு..டைம்...ஆச்சுடா...’- என்றவாறு தொடர்ந்து என்னவளின் பிட்டத்தில் உதைத்தபடி திட்டிக்கொண்டிருக்க,
முனகிக்கொண்டே சலிப்புடன் எழுந்து உட்கார்ந்தவ( ), கரகரப்பான ஆண் குரலில் ‘என்னடா...வண்டி வந்துருச்சா..?’-என்ரபடி கைகளை உயர்த்தி சோம்பல் முறிக்க,
‘அடச்சீ...எழுந்து மொதல்ல ட்ரஸ்ஸ கழட்டிட்டு வேட்டிய கட்டுடா...! கூத்து முடிஞ்ச கையோட நாங்கல்லாம் கொட்டாயிலயே மேக்கப்ப கலச்சுட்டு கெளம்பி வரல..?’ என்றபடி எட்டி காலால் மீண்டும் ஒரு உதை விட.., என்னவ( ), வெட்கத்துடன் எழுந்து பாத்ரூம் நோக்கி ஓட...., நான்.........................

(அகம் காமாஸ்மி )

இந்த அனுபவத்திலிருந்து....மன்னிக்கவும், இந்த கதையிலிருந்து நீங்கள் அறிய வருகிற நீதி எனப்படுவது யாதென்று ஒரு பின்னூட்டம் இடுக.

2009-09-17T03:05:00.000-07:00

பொம்மலாட்ட பொம்மைகள் அல்லது எழவு

“பூ....ஊ....ம்.....” என்று நீளமாய் உயிரெடுத்து - அடி வயிற்றை பிசைகிறதாய் அலறுகிறது சங்கு.

“த்ரும்...த்ரும்…”என்று பறை அதிர, ஒலி இழைகள் அலை அலையாய் பிறந்து,...நீண்டு….எதையோ தேடி…தேடி…, ஊர் எல்லையில் போய் எதிரொலித்துக்கொண்டிருந்தது

பார்க்காமல், கேட்காமல், சுவாசிக்காமல், பார்வையாலன்றி... உணர்தலால் அனைத்தையும் அறியும் நிலை. அந்த கோணங்கள் அற்ற பார்வையுணர்வு திகைப்பான அனுபவமாயிருந்தது லட்சுமி கிழவிக்கு.

தன்னைச் சுற்றி கூடியிருந்தவர்களில் அடிக்கடி யாராவது ஒருவர் தன்னையோ தன் ஆடையையோ திருத்திக்கொண்டிருந்தது கிழவிக்கு சங்கடத்தை தந்து கொண்டிருந்தது. ஒப்பாரிக்கு இடையிடையே மூக்கை பாவனையாய் சிந்தி, சிந்தி, பக்கத்து புடவைகளில் துடைத்துக்கொண்டிருந்தனர் பெண்கள். நேற்று வேலிமுள்ளுக்காய் தன்னிடம் அசிங்கமான வார்தைகளுடன் சண்டை போட்ட பக்கத்து வீட்டு அருக்காணி கிழவிகூட , மூக்கை சிந்தியபடி தேம்பிக்கொண்டிருந்தது ஆச்சரியமாயிருந்தது.

கிழவியின் ஒரே மகள் பூங்கோதை, இன்னும் கால்மாட்டிலேயே மூக்கை சிந்தியபடி கிடந்தாள். காலையிலிருந்தே அப்படி இப்படி நகராமல்,ஒவ்வொரு முறையும் புதுசாய் யாரும் வரும்போதெல்லாம் அவர்களை கட்டிக்கொண்டு, ஓ...வென குரலெடுத்துஅழுதுக் கொண்டிருந்தாள். மருமகன் மாரிமுத்து தலைமாட்டுப் பக்கம் நின்றபடி தன்னையே வெறித்துக்கொண்டிருந்தது கிழவிக்கு கூச்சமாயிருந்தது. இதுநாள்வரை மருமகனுக்கு எதிரேகூட வராமல் இழுத்து இழுத்து போர்த்துக்கொண்டு வளைய வந்தவளுக்கு இப்போது அவனது அருகாமை சற்று சங்கடமாய்த்தானிருந்தது. மூக்கிலும் வாயிலுமாய் அவ்வப்போது ஒழுகிக்கொண்டிருந்த திரவத்தை துடைக்க , மருமகன் குனிந்த ஒவ்வொருமுறையும் சட்டென விலகிக்கொள்ள முயன்றபோது..... முடியவில்லை. இனிமேல் செயல்ரீதியாய் எதுவும் தன் வசமில்லை என்பது புரிந்துவிட்டது கிழவிக்கு. மருமகனின் அருகாமைகூச்சத்தில்-வெற்றுமார்பில் விலகிக்கிடந்த மாராப்பை யாராவது சரிசெய்து விடமாட்டர்களா...? என்று மனசு குறுகுறுத்தது. அனிச்சையாய் தானே முயன்றபோது, எழ இயலாமல் கட்டையாய் கிடந்தன கைகள். .

எப்பொழுது நாம் இறந்துபோயிருக்கக் கூடும் என்று யோசித்துப் பார்த்தாள் கிழவி. நேற்றா....? இல்லையே….! ராத்திரி மக கொடுத்த சுடு கஞ்சியை குடிச்சுட்டு திண்ணையில சாஞ்சது ஞாபகமிருக்கு. இடையில....சாமத்துல ஒருக்கா, எழுந்து திண்னையோரமா மூத்திரம் போனதுகூட ஞாபகமிருக்கு,...அப்போ....எப்பதான் செத்துபோனம்னுதான் சரியா தெரியல. திடீர்னு....யாரோ....’ஓ’... ன்னு போட்ட கூச்சல் உணர்ந்து தெளிஞ்சப்போ, கூடத்தில் போட்டு, மகள் ஒப்பாரிவைத்துக் கொண்டிருக்க, கூட்டம் கூடிப்போயிருந்தது. பதறிப்போய் ’சட்’டென எழுந்து உட்கார்ந்துக்கொள்ள தோனிய வினாடி,.... அப்படி எதுவும் தன்னால் செய்ய முடியாமல் போவதையும் உனரமுடிந்தது. உடம்பு கட்டையாய் இறுகிப்போய் கிடக்க, லேசாய் சூழல் புரிந்து யோசிக்கும்பொழுதுதான் தான் செத்துபோய்விட்டதாய் புத்திக்கு எட்டியது கிழவிக்கு.

'அட...!ஆக வேண்டியத பாருங்க....சீக்கிரம்...!’-என்று யாரோ பறபறக்க...கொஞ்சநேரத்துக்கெல்லாம் பறைகள் அதிர, மட்டி ஊதுவத்திகளும், பன்னீர் பாட்டில்களும், சாராய நெடிகளும் கலந்து ஒரு எழவு வீட்டுக்குரிய சூழலை கொண்டுவந்து சேர்த்துவிட்டிருந்தது. அந்த அதிகாலை வேளையிலேயே யார் யாரோ எங்கெங்கோ ஓடினார்கள். தகவல்கள் கொடுக்க ஊர்களுக்காய் ஆட்கள் பிரிந்து பறந்து கொண்டிருந்தார்கள். ஆனால் யாரும் தன் புருசன், வடமலை கிழவனைப்பற்றி வாய் திறந்து பேசாமலிருந்தது ஏமாற்றமாயிருந்தது லட்சுமி கிழவிக்கு.

யாருமே இந்தநேரத்தில் கிழவனைப்பற்றி நினைக்க மாட்டிங்கறாங்களே என்று மனசு கிடந்து அடித்துக்கொண்டது. ஒரு வேலை கிழவனுக்கு தெரியாமலே தூக்கி போட்றுவாங்களோ - என்றுகூட பயம் வந்தது. அந்த பாழாப்போன மனுசன் இப்போ எங்க சுத்திக்கிட்டிருக்கோ கடவுளே....!

கிட்டதட்ட பத்து வருடங்கள் ஆகிவிட்டது புருஷனிடம் கோபித்துக்கொண்டு கிழவி இங்கே வளர்புரத்தில் மகள் வீட்டுடன் வந்து தங்கி. மகள் பூங்கோதையை தன் தம்பிக்கே கட்டிக்கொடுத்திருந்ததில் இப்படி ஒரு வசதியும் அமைந்துபோனது.

புருஷனையும்...,ரெண்டு ஆம்பள புள்ளைகளையும் விட்டுட்டு கிழவி இப்படி மக வீட்டோட வந்து இத்தனை காலமும் இருந்ததுக்கு ஒரு பெரிய காரணம் இருக்கத்தான் செய்தது. ஊரைப்பொருத்தவரை காரணம் சாதாரணமானதுதான். அதனால்தான் இன்றுவரை ‘கிழவிக்கு ஆனாலும் இவ்வளவு அழுத்தமும்,ரோசமும் கூடாது.அப்படி என்ன ஊர்ல உலகத்துல இல்லாதத அந்த கிழவன் சொல்லிட்டாரு.?- என்கிற ரீதியில் பேசிக்கொண்டிருந்தது. ஆனால் லட்சுமி கிழவியை பொறுத்தவரை அன்றைக்கு கிழவன் ஏரிக்கரையில் சொன்ன அந்த வார்த்தை....! 'த்தூ....! இனி கட்டைக்கு போற வரைக்கும் உம்மொகத்துல முழிக்கமாடேன்யா நானு...! என் சாம்பல் உனக்கில்ல, முன்ன செத்தா உன் சாம்பல் எனக்கில்லன்னு...நெனச்சுக்கோ....!'- என்று கட்டின துணியுடன் மகள் வீட்டுடன் வந்து சேர்ந்தவள்தான். பத்து வருஷம் பறந்து போய் விட்டது.

இன்னைக்கு செத்து விறைத்துப்போய் கிடக்கும்போதுகூட உறுத்தலாகத்தான் இருக்கிறது கிழவிக்கு. இந்த கடைசி நேரத்திலாவது கிழவன் வந்துரமாட்டானா என்று மனசு துடிக்கத்தான் செய்கிறது இப்பவும். 'அய்யோ....! எப்படியாவது கடவுள் அருளால் வந்துதொலைக்கனும் அந்த மனுஷன். ஏதோ வாய் வார்த்தை வாயிலிருக்க அப்படி ஒரு சொல்லை அன்னிக்கு அந்த மனுஷன் சொல்லிப்புட்டாலும் பொறவு வறுத்தப்பட்டு, என் காதுக்கு வந்து சேர்ற மாதிரி, நாலுபேருகிட்ட பெனாத்திகிட்டுதான இருந்துச்சு. கிழத்துக்கு எப்பவுமே நாக்குல சனி. ஏதாவது ஒண்ணுகெடக்க ஒண்ணு சொல்லிப்புட்டு பொறவு தவிக்கறதுதான் அதோட வழக்கம்.

கிழவிக்கு புருஷனோட நினைவுகள் விரிய விரிய தவிப்பு அதிகமாகிக்கொண்டிருந்தது. இப்போது யாரோ சிலபேர் தன் உடலை அப்படியும் இப்படியும் புரட்டி சுற்றிலும் ஜஸ் கட்டிகளை அடுக்கினார்கள். கிழவிக்கு இவ்வளவு கவலைக்கிடையேயும் சிரிப்பாய் இருந்தது. எத்தனையோமுறை பேரன் முருகேசுவுக்கு குச்சி ஜஸ் வாங்கி கொடுக்கும்போதெல்லாம் தனக்கும் ஒன்று வாங்கி சூப்ப வேண்டும்போல இருக்கும். ஆனால் யாராவது பார்த்துவிட்டால் போச்சு என்கிற பயத்தில் கஷ்டப்பட்டு ஆசையை அடக்கிக்கொள்ள வேண்டியதாய் ஆகியிருக்கிறது. இப்படி அடக்கி அடக்கி வைத்த ஆசைகள்தான் இப்போது உறைந்துபோய் தன் உருவத்தில் கிடத்தி வைக்கப்பட்டிருப்பதாய் பட்டது கிழவிக்கு. இனி இது மண்ணுக்குத்தான்.

'ஐஸ்' பற்றிய நினைவுகளைத் தொடர்ந்து பேரன் முருகேசுவை நினைத்துக்கொண்டாள். அப்போதுதான் கவனித்தாள் .தலைமாட்டில் நின்றுக்கொண்டு அவ்வப்போது பாட்டியை தொட்டு தொட்டு பார்த்துக்கொண்டிருந்தான் முருகேசு. அய்யய்யோ இந்தப்புள்ள இனி நான் இல்லாம ஏங்கி போயிடுமே...என்று தோனிய வினாடி, வாரி அணைத்துக்கொள்ள எத்தனித்து...தன் உடலும் அதன் இயக்கமும் தன் கட்டுப்பாட்டில் இல்லாததை உணர்ந்து மனம் சோர்ந்தாள்.(மனம்..?).

சற்று நேரத்துக்கெல்லாம் கூட்டம் ஏகத்துக்கு கூடிப்போயிருந்தது. தன் சாவுக்கு இத்தனைபேர் கூடுவார்களா என்பது கிழவிக்கே சற்று ஆச்சரியமாய்தானிருந்தது.

திடீரென பேரமைதி நிலவ, ’இதுவரைக்கும் போதும்’-என்கிறதாய் மூக்கை முந்தானையில் துப்புற துடைத்துக்கொண்ட பெண்கள் பாட்டியிடமிருந்து கவனத்தை திருப்பிக்கொண்டு பக்கத்து பெண்களிடம் புருஷன்,குடும்பம்,குட்டி, என குசலம் விசாரித்துக்கொள்ளஆரம்பித்தனர். தப்படிப்பவர்கள்கூட ஓரங்கட்டி ஓய்வெடுத்துக்கொண்டார்கள். கிழவிக்கு இன்னைக்கு தேதிக்கு எண்பது வயசாவது இருக்கும். கல்யாண சாவுதான...! -என்கிற தொனி எல்லோருடைய பேச்சிலும் அசைவுகளிலும் தொற்றிக்கொண்டு, அவரவர் நீண்ட நாளுக்குப்பிறகான, தங்களுக்கிடையேயான- சந்திப்புகளை கொண்டாடிக்கொண்டிருந்தனர். திடீரென ஏதாவதொரு புது வருகை தெரு முனையிலிருந்தே ஒப்பாரியுடன் ஓலமிட்டபடி ஓடிவர, தூரத்தில் குழுமி உட்கார்ந்தபடி அரட்டை அடித்துக்கொண்டிருந்தவர்களில் மூத்தவர்களான சில பெண்கள் நிர்பந்தமாய் சலிப்புடன் எழுந்துவந்து மீண்டும் ஒப்பாரியுடன் மூக்கு சிந்த ஆரம்பித்தார்கள்.

மீண்டும் ஒப்பரிப்பெண்கள் சலிப்புறுவதும் ஒரு பேரமைதி நிலவுவதுமாய் நகர்ந்துக்கொண்டிருந்தது இழவு.

’’என்னப்பா கெழவனுக்கு சேதி போச்சா இல்லயா..? ’’ -என்று யாரோ தலைமாட்டில் கேட்கவும், சட்டென கூர்மையானாள் கிழவி.

’’நீ வேற…,விதி எப்படி வெளயாடுது பாரு! கெழவி சாபம் சும்மா விடுமா?...கெழவி நெனச்ச மாதிரியே இது இங்க கட்டையப்போடும்போது அந்த கெழவன் , கெழவியோட சாபம்...., ஊர் தங்கவிடல. முந்தாநாள்தான் காசி ராமேஸ்வரம்-னு கெளம்பி போச்சாம் கெழம். கெழவி ஆசப்பட்டமாதிரியே ஆய்போச்சு பாரு !’’

அடப்பாவிங்களா…! நீங்களா…, இப்படி ஒரு நெனப்பு நெனச்சுக்கறாதாடா..? என் மனசு கெடந்து துடிக்கற துடிப்பு எனக்குதாண்டா தெரியும். எதோ கோவத்துல அந்தாளு பேசுன பேச்சும், நான் எடுத்த முடிவும்…,முடிவான முடிவா நீங்களே முடிவுப்பண்ணி…., எங்களுக்கே தோனுனாலும் உங்களுக்கு பயந்தே,…. சாகறவரைக்கும் பிரிஞ்சே இருக்க வச்சிட்டீங்களேடா .

ஒரு வயசுக்குமேல புள்ளைங்களுக்கு பயந்து, ஊருக்கு பயந்து , உறவுக்கு பயந்து, ஒட்டி ஒரசிக்கவோ , சிரிச்சி பேசிக்கவோக்கூட முடியறதில்லையே எங்களால. பொம்மலாட்ட பொம்மைங்க மாதிரி பாவனையாத்தான வாழ்ந்துட்டு போக வேண்டியதா இருக்கு ! - எரிச்சலாகவும், அங்கலாய்ப்பாகவும் மனசு ஓடியது கிழவிக்கு.

இப்பொழுதுதான் சட்டென நினைவுக்கு வந்தது கிழவிக்கு. முந்தானாளிரவு சாமத்தில் சட்டென முழிப்பு தட்ட, மூத்திரம் போகவேண்டிய உணர்வில் திண்னையிலிருந்து எழுந்து புழக்கடை பக்கமாய் ஒதுங்கி இருட்டில் சேலையை தூக்கி நின்றுக்கொண்டிருக்க , -வேலி முள்ளுக்கு மறுபக்கம் ஏதோ உருவம் அசைவதை பார்த்து ’பட்’டென பதறிப்போய் சேலையை நழுவவிட்டவள்,

“அடச்சீ...கருமமே...யார்ராவன்...அங்கிட்டு..!...த்தூ...நாதேரி...” என்று கத்த, சட்டென்று நகர்ந்து, விரைசலாய் நடந்து, அங்கிருந்து அகன்றது அந்த உருவம்.

இருட்டில் மறைந்த அந்த உருவத்தை கைகளை புருவத்தில் குவித்து- உத்து, உத்து பார்த்த கிழவிக்கு....அந்த ஜாடை...பகீரென்று நெஞ்சில் உறைத்தது. ‘ அட...நாசமாப்போக...அந்த ..கெழவனாட்டமில்ல இருக்கு..!

மறுபடியும் வந்து திண்னையில் சாய்ந்தவளுக்கு தூக்கம் பறிபோனது.

இப்பொழுது நினைத்துக்கொண்டாள், ஒரு வேலை தூரதேசம் போகும் முன் மன அங்கலாய்புல நம்மள பாக்கறதுக்குதான் அப்படி இருட்டுல வந்து நின்னிருக்குமோ..அந்த ஆளு..?

இப்போது நெஞ்சை அறுப்பது போல் இருந்தது கிழவிக்கு. ‘அடச்சே...அந்தாளுதான்னு புத்திக்குப்பட்டவுடனே...கூப்பிட்டு பேசியிருக்கலாமோ..! யாராவது பாத்துப்புட்டா கருமம் கண்றாவியாயில்ல போயிடும் ..! -ன்னு அன்னைக்கு நெனச்சதை யோசிக்கும்போது தன்மேலேயே எரிச்சலாய் இருந்தது கிழவிக்கு.

புருஷன்கிட்ட பேசறதுக்கு…, அடுத்தவங்களுக்கு ஏன் பயப்படனும்? என்று மனசுக்குள் எதிர் கேள்வி கேட்டுக்கொண்டாலும், வயசாகிப்போனாலே ..இந்த சமூகத்துல ஆசாபாசங்கள மறைச்சுகிட்டு நடிப்பா வாழ்ந்துட்டு போகவேண்டிய நிர்பந்த யதார்த்தமும் புரியத்தான் செய்தது. ஜம்பது வயசுக்கு மேல நம்மளோட அசைவுகள அடுத்த தலமுறதான தீர்மானிக்குது. நாமளும் என்ன நினைப்பாங்களோ ஏது நினைப்பாங்களோன்னு, போலியா வாழ்ந்துட்டு போகவேண்டியதாதானே இருக்கு.

என்னதான் கிழவனை பிரிஞ்சு வந்துட்டாலும் அந்த ரோஷமும் கோபமும் ஒரு வருஷம் கூட தாக்குப்பிடிக்கல. ஒரு உப்பு கொறவுன்னாலும் ஒரப்பு கொறவுன்னாலும் குழம்பு கிண்ணியை தூக்கி அடிக்கற கிழவன் ,…இப்போ மருமக வைக்கிறத சத்தமில்லாம தின்னுட்டு வளய வர்றத கேள்விப்பட்டு எத்தனையோமுறை ரோஷம் உடைந்து போய், புருஷன் வீட்டுக்கே கிளம்பி போய் விடலாமா என்று தோனத்தான் செய்தது. அப்பவும் இப்படி புள்ளைங்களுக்கும், ஊருக்கும் பயந்துகிட்டுதான் சும்மா கெடக்கவேண்டியதாப்போச்சு.

’எதுக்கு இப்போ போய் அந்த பழய கண்றாவியெல்லாம் நெனைச்சுகிட்டு…’-பட்டென நினைவுகளை உதறிக்கொண்டாள் கிழவி.

திடீரென்றுதான் கவனித்தாள். இப்போது சூழலில் ஒரு பரபரப்பு தொற்றிக்கொண்டிருந்தது. தூக்கு…தூக்கு… என்று பல குரல்கள் உயர , பறைகள் முன்னைவிட உச்ச ஸ்தாயில் முழங்க, மகள் பூங்கோதை ஓவென கதற, சிலர் முனைந்து வந்து கிழவியை தூக்கி பாடையில் வைக்க , முதிய பெண்கள் குலவையிட ,கடைசி பயணம் தொடங்கியது லட்சுமி கிழவிக்கு.

தெருமுனையில் தலமாடு திரும்பி ,…இடுகாட்டு வாசலில் அரிச்சந்திரனிடம் பாடை இறக்கி பாட்டு பாடி,அனுமதி வாங்கி, தகன மேடையருகே மீண்டும் பாடை இறங்கி வாக்கரிசி..,பால் சடங்குகள் முடிந்து..,வெட்டியான் ‘ வேற யாராவது இருக்கீங்களா…வேற யாராவது …வுட்டு போச்சா ..’என்று கூவிக்கொண்டிருக்கும்போதுதான்…திடீரென்று தூரத்தில் ஒருவன் ஓடி வந்தபடியே கூவினான்

“யேய்..,அந்த கெழவன் வந்துகிட்டிருக்கான்யா…!”

“என்னயா…சொல்ற…?”

“எங்கயோ தூரதேசம் கெளம்பி போனவன் விசயம் தெரிஞ்சு போய், அரக்க பறக்க ஓடிவந்துட்டிருக்கான்..!”

“யேய்..போதும்..போதும்…நிறுத்து…! யோவ்…தூக்குங்கயா…தூக்கு…!தூக்கி தகன மேடையில வைங்கப்பா..! அந்த கெழவன் வர்ரதுக்குள்ள சட்டு புட்டுன்னு கொள்ளிய வைங்கப்பா…! அப்பறம் அந்த கெழவி சபதத்துக்கு அர்த்தமில்லாம போயிரும். அந்த கெழவன் மூஞ்சில முழிச்சா ,கெழவி கட்ட... வேகாம போயிடும். அந்த பழி பாவம் நமக்கு வேண்டாம். சீக்கிரம்…சீக்கிரம்.., தூக்குங்க…!”

அட கொல்லைல போறவன்களே..!டேய்..நிறுத்துங்கடா…! அய்யோ …கொஞ்சம் பொறுங்கடா …அந்த மனுசன் மூஞ்ச கடைசியா ஒரு மொற பாத்துக்கறன்டா …! இல்லைனாத்தாண்டா என் கட்டை வேகாது…!

கிழவியின் அரற்றல் யார் காதிலும் விழாமல் போகவே…தட தட வென எரியூட்டும் காரியம் நடந்துக்கொண்டிருந்தது.

தூரத்தில் கிழவன் ஓடிவரும் பிம்பம் மங்கலாய் கிழவிக்கு தெரியத்தொடங்கிய வினாடி, கால் மாட்டில் வைக்கப்பட்ட கொள்ளி , திகு திகுவென உடலெங்கும் பரவத்தொடங்குவதை உணர முடிந்தது.

“அய்யோ…அய்யோ…” - கிழவி மனசு அலற..அலற…, தீ..உடலெங்கும் பரவி…, கொஞ்ச கொஞ்சமாய் பிரபஞ்ச காட்சிகளும்…அந்த கோணங்கள் அற்ற பார்வையுணர்வும் தேய்ந்து அழிந்து….முற்றிலும் சூன்யமாயிற்று..!

கொலையும் செய்வாள்...! (பாலியல் வறுமை காரணமா...?)

2009-09-15T08:18:00.001-07:00

கண்ணகி என்பதை ஒரு சந்தர்ப்பவாத சொல்லாடலாக...., பதமாகத்தான் பார்க்கிறேன் நான். கண்ணகி என்பது ஒரு மனுஷி அல்ல. கொள்கை! ஓர் ஆணாதிக்க தேவை! ஒரு பிற்போக்கு தத்துவ சொல்!

எனவே..ஏற்கனவே காலம் காலமாய் நம்மிடையே நிறுவப்பட்ட அர்த்தத்தில் பத்தினி..., கற்பு...., கலாச்சாரம்....போன்ற சொல்லாடல்கள் வழி எழுதப்பட்டதல்ல...இது! என்பதை ஆணித்தரமாக நிறுவிக்கொள்ள விரும்புகிறேன்.

தேனிலவுக்குப்போன இடத்தில் புதுமணக்கணவன் கொலை. கள்ளக்காதலுடன் சேர்ந்து மனைவி திட்டமிட்டு கொலை செய்திருப்பது தெரியவந்தது.

தொழிலதிபர் கொலையில் துப்புத்துலங்கியது. கள்ளக்காதலுக்காக கொலை செய்துவிட்டு நாடகமாடிய மனைவி கைது.

பெற்றகுழந்தையை கொன்றுவிட்டு, முன்னாள்

கள்ளக்காதலன் மீது பழி!

நெருங்கிய தோழியை எரித்துக்கொன்றுவிட்டு தற்கொலை போல் நாடகம் ஆடிய காதலனுடன் ஓடிப்போன மாணவி போலீசில் சரண்.

தம்பதிகள் கொலையில் துப்பு துலஙகியது.நான்கு பேரை மணந்த
சாகசக்கொலைகாரி கைது!

காதலித்து விட்டு மணம் புரிய மறுத்த காதலன் முகத்தில் ஆசிட் அடித்த காதலி கைது

இப்படி பட்டியலிட்டுக்கொண்டே போகலாம்.

சமீபத்திய ஒரு அதிர்ச்சிகரமான புள்ளிவிவரத்தகவல் என்னவென்றால்,

உணர்ச்சிப்பெருக்கில், சூழ்நிலை சிக்கலில் நடந்த கொலைகள், சாதி, இனம், முன்விரோதம் போன்ற பின்புலத்தில் நடந்த நேரடி கொலைகளுக்கு ஈடாக...(திருட்டு, கொள்ளை சம்மந்தப்பட்ட கொலைகள் நீங்கலாக)

பாலியல், கலாச்சாரம் சார்ந்த, கள்ளத்தொடர்பு காரணமாக நடந்த கொலைகள், எண்ணிக்கை அளவில் கிட்டத்தட்ட ஒரே அளவிலேயே இருக்கின்றன.

பெண்ணிய சிந்தனை செயற்பாட்டிலிருக்கிற நான் இதை, கற்பு, கலாச்சாரம் என்கிற பின்னணியில் ஆய்வு செய்ய தயங்குகிறேன். எனினும் சமீபகால பெண்களின் இந்தப்போக்கால் திடுக்கிடவேண்டியிருக்கிறது.

ஊடகங்கள் இதை
சுவாரசியத்துடன் பெரிதுபடுத்துகின்றன என்கிற குற்றச்சாட்டுகளையெல்லாம் தாண்டி நம்மைச்சுற்றியே இப்படியாக நிகழும் நிகழ்வுகளையும் கேள்விப்படுவதையும் கண்ணுறுவதையும் மறுத்துவிடமுடியாது.

பெண்களுக்கெதிரான வன்முறைகள் நிறைந்த இந்த ஆணாதிக்கவெளியில் இதை கையிலெடுத்துக்கொண்டுப்பேசப்போக...

பெண்ணியப்போராட்டத்திசையில் - நம் தலையில் நாமே மண்ணைப்போட்டுக்கொள்வதற்கு சமம் என்கிற ரீதியில் இதுவரை இதைப்பற்றி பேசத்துணியாமல் இருந்தாலும், ஒட்டு மொத்த சமூக விடியலுக்கு ஏங்குகிற மனதிற்கு இந்த இழிவுபோக்கு அதிர்வை ஏற்படுத்த - ஒரு பொது விவாதத்திற்குள் இதை கொண்டுவர வேண்டியுள்ளது.

அடக்கி ஒடுக்கப்பட்ட பெண் சமுதாய எழுச்சிக்காக நாம் கொண்டுவந்த வரதட்சணை கொடுமை, குடும்ப வன்முறை தடுப்பு சட்டங்கள் கூட இன்று நேர்மையாக பயன்படுத்தப்படாமல் 80% தவறாகவே பயன்படுகிறது என்று கேள்விப்படுகிறோம்

80% பேர் உண்மையிலேயே பாதிக்கப்பட்டிருந்தும் இந்த சட்டத்தை பயன்படுதுவதேயில்லை என்பது வேறு சோகம்.

பெண்ணிய போராட்ட வெளியில் இருக்கிற போராட்டத்தோழமைகள் கூட இந்த கசப்பான உணமையை மீடியாக்களிலேயே போட்டு உடைத்து நொந்துக்கொள்கிறார்கள. அதிலும் பெண்ணிய போராளிகளில், பெண்களே வருத்தத்துடன் இதை பதிவு செய்கிறார்கள்.

சமீபத்தில் என்னைச்சார்ந்த உறவுகள், நட்புகள் வட்டாரத்திலேயே எனக்கு இப்படிப்பட்ட நேரடி அனுபவங்கள் நிகழ்ந்தது.

திருமணமான ஒரே வாரத்தில் கணவனிடமிருந்து பிரிந்து...சேர்ந்து வாழமறுத்து...தாய்வீட்டுடன் வந்துவிட்ட பெண்ணொருத்தி சிலமாதங்களிலேயே வேறொரு நபருடன் (உல்லாசமாக..!)இருக்கும்நிலையில் பிடிபட்டபோது....

சற்றும் தயங்காமல் என் கணவனுக்கு ஆண்மையில்லை அதனால்தான்...,

என்று சற்றும் கூசாமல் பொய்சொன்னாள்.

இப்போழுதெல்லாம்,காதலில்....கள்ளக்காதலில் என மாட்டிக்கொள்ளும் நிறையபெண்கள் சொந்த சகோதரன், தகப்பன், மாமனார் என்கிற உறவுகள் மீது பாலியல் துணிபு குற்றச்சாட்டுகளை அபாண்டமாக சுமத்தி தன்னை காத்துக்கொள்கிற கயமையும் நிறைய நடக்கிறது.

நான் அகமும் புறமுமாய் நன்கு அறிந்த நண்பனுக்கே கூட இது நேர்ந்திருக்கிறது.

விவாகத்தை ரத்து செய்துகொள்ளவும், விரும்புகிற வாழ்க்கையை வரிந்துகொள்ளவும் சட்டரீதியாக...,ஏன் சமூக ரீதியாக க்கூட அங்கீகாரம் கிடைத்துவிட்ட பிறகும் ஏன் எதற்காக இந்த உயிர்பலி வரையிலான இழிந்த நடத்தைகள்...நடக்கிறது என்பதை கொஞ்சம் ஆய்வுக்குட்படுத்தித்தான் தீரவேண்டும்.

சமீப காலங்களில் ஆண்களின் கள்ளக்காதலுக்காக நிகழ்ந்த உயிர் பலிகளைவிட பெண்களின் கள்ள காதலுக்காக நிகழ்ந்த உயிர்பலிகள்தான் அதிகம் என ஒரு கசப்பான புள்ளி விவர
கணக்கு வருகிறது. இது எந்த அளவிற்கு உண்னையென்று தெரியவில்லை.

வரதட்சணைக்கொடுமை, குடும்ப வன்முறை குறித்து வருகிற புகார்களில் விசாரணையின் முடிவில் இதில் போலியான புகார்களே அதிகம் என காவல்துறை அறிக்கையே சொல்கிறது.

உண்மையான புகார்களையும் இப்போது காவல்துறை சந்தேகத்துடனே அனுகவேண்டியுள்ளது.

வெளிப்படையான ஆணாதிக்கத்திற்கெதிராக...பெண்ணிய இயக்கங்களின் தேவையைப்போல, ஆண்களும் இப்போது அமைப்புகளாக ஒருங்கிணைந்துக்கொண்டு போராட வேண்டிய தேவை எழுந்துள்ளது.

பெண்கள் காக்க ஏற்படுத்திய சட்டங்களின் உச்சபட்ச சலுகைகள் அப்பாவி ஆண்களுக்கு பிரச்னையாய் இருப்பதை மறுப்பதற்கில்லை.

நாகரீகம், பெண்விடுதலை, பொருளாதார தன்னிறைவு, கல்வி போன்றவற்றை காரணமாக சொல்லும் பிற்போக்கு வாதங்களை ஏற்றுக்கொள்ளமுடியாது. ஏனெனில், இதில் குற்றவாளிகளில் பெரும்பாலும் இந்த தலைப்புக்குள் அடங்காத சாதாரண பெண்கள்தான் அதிகம்.

அதுமட்டுமின்றி லஞ்சலாவன்யத்தில் கைதாகி முக்காடிட்டபடி கோர்ட்டுக்கு செல்லும் அதிகாரிகள் தொடங்கி-

encounterகளினாலோ, ரௌடிகளின் முன்விரோதங்களினாலோ கொல்லப்பட்டு வீதியில் கால்பரத்தி இறந்துகிடக்கும் பெண்தாதாக்களின் புகைப்படங்கள் வரை பத்திரிக்கைகளில் இப்போதெல்லாம் அடிக்கடி காணக்கிடைக்கின்றன.

இதை பொருளாதார வறுமை, பாலியல் வறுமை, கலாச்சார வறுமை என்று பல காரணங்களில் எந்த முனைபற்றி விவாதிக்க தொடங்குவது என்றே புரியவில்லை.

இதுகுறித்து ஒரு பொதுவிவாதம் அவசியப்படுகிறது. தோன்றியவர்கள்,தோன்றிய திசையில் தொடர்ந்து எழுதி வையுங்கள்.

குற்றப்பின்னணியில் ஆணென்ன பெண்ணென்ன என்ற பொது புத்தி யோசித்தலும்....நடப்புகள் கவலையளிப்பதாகவே உள்ளது.

எனக்கு மூச்சுமுட்டுகிறது. இத்துடன் முடித்துக்கொள்கிறேன் கவலையுடன்....

2009-01-17T08:36:00.000-08:00

மழை

தட்....தட்.....தட்......,

நேற்றிரவு முழுதும்

என் வீட்டு தகரக் கூரையின் மீது

தட்டச்சு......

விடிந்த பிறகு

எழுந்து போய் படித்துப் பார்த்தேன்

ஈரம் என்ற ஒரே வார்த்தை.

2009-01-17T02:06:00.000-08:00

காதல்

'எங்கே?' என்றேன்

'எங்கும்!' என்றான் என் பிரகலாத நண்பன்.

'எங்குமென்றால்...? எங்கு...?'

'தூண் உன்னிலும்....துரும்பு என்னிலும்'

'இந்த தூணிலுண்டா...?' என் மார்தட்டி சிரித்தேன்.

'உண்டு!' என்றான்.

ஒரு நாள் ஒரு பார்வை கடாயுதம் தாக்கி

தூண் பிளந்தது.

சிலிர்த்து சிலுப்பி எழுந்தது நரசிம்மம்.

பகலோ இரவோ! ஒளியோ இருளோ....

-ஒரு சூன்ய வேளையில்!

உள்ளோ புறமோ ஓர் நிலையற்ற நிலைப்படியில்.

பூமியிலோ ஆகாயத்திலோயன்றி

-ஒரு மிதப்பில்

அன்பின் ஆயுதத்தால் கிழிந்து கிடந்தேன்.

இனிமையாய் இறந்து கிடந்தேன்.

நன்றி நண்பனே பிரகலாதா!

-இரணியன்.

அலைகள்

2009-01-15T08:08:00.000-08:00

திருப்பத்தூர்

16.10.93

அன்புள்ள பூரணி அக்காவிற்கு! சிவகுமார் எழுதுவது,

வழக்கம்போல் நலம் நலமறிய ஆவல்

என்று தொடங்க முடியாத கடிதமக்கா இது.

அக்கா ஞாபகமிருக்கிறதா? இங்கே திருப்பத்தூரில் பக்கத்து வீட்டில் நீங்கள் குடியிருந்தபோது உங்களுக்கு எனது நண்பன் ஒருவனை அறிமுக படுத்தியிருக்கிறேன். வெங்கி.வெங்கடேசன்.

அந்த நாட்களில் நாம் எதை குறித்துதான் பேசவில்லை!

அலைகளைப்பற்றி பேசியிருக்கிறோம் நினைவிருக்கிறதா? அதன் அழகு.....கொடூரம்...விசித்திரம் குறித்து எவ்வளவு பேசியிருக்கிறோம்! எதிரெதிராய் ஏன்,அடுத்தவருக்குத் தெரியாமல் இரகசியமாகவும் கூட எவ்வளவு விவாதித்திருப்போம்!

அப்படி ஒரு அலை அந்த வெங்கடேசனை வாரிச்சுருட்டிக்கொண்டு போய்விட்டது அக்கா!

போனவாரம் நான்காம் நாளின் காலை பொழுதில் ஒரு தூறல் நேரத்தில் அந்த வெங்கடேசன் செத்துப்போய்விட்டான்.

'ஐயோ!'....'ஐயோ...!'என்று முகத்திலறைந்து கொண்டு ஓடினோம்.' ஐயோ...சிவா! வெங்கடேசனைப்பாரு!....எதையோ.....பூச்சி மருந்தாட்டமிருக்கு...குடிச்சிட்டான்..ஐயோ எம்புள்ளய பாருப்பா!'-அவனுடைய அம்மா அலற.....மூக்கில் இரத்தக்கோடுகள் இறங்கி சொட்டிக்கோண்டிருக்க...மல்லாக்கக் கிடந்தான் என் வெங்கடேசன்.

'தூக்கு....தூக்கு...!உயிரிருக்கு....உயிரிருக்கு! 'ஒரு கோடி உதடிகள் என் முதுகில் படபடக்க அநிச்சையாய் தூக்கிக்கொண்டு ஓடினோம்.

மூக்கின் இரத்தம் ஒழுகி எங்கள் தோள்பட்டையில் நசநசக்க வெளியே ஓடி வந்தோம். சிகப்பாய்...கருஞ்சிவப்பாய் வெங்கடேசனின் இரத்தம்.

வானத்தை யார் கிழித்துப்போட்டார்களோ தெரியவில்லை. சடசடவென்று இரத்த பொட்டுகளாய் முகத்தில் அறைந்து அறைந்து வீசலாய் இறங்கியது இரத்த மழை. பிரபஞ்சமே இரத்த உருவமாகி உருகி ஒழுகியது. அரை நொடியில் காற்றுவெளிகள் சிவந்து' ஓ 'வென அலறியது.

இரத்தமாய் ஊத்துகிற மழை வலுத்துப்போக ரோடெல்லாம் சொதசொதப்பாய் இரத்தச்சேறு பிசுபிசுப்பாய் பாதங்களை பற்றிக்கொள்ள ஓட முடியாமலாய் உணர்ந்தேன். மழையின் இறைச்சலூடே வெங்கடேசனின் ஏளன சிரிப்பு ஒலிகள் பட்டுத்தெறிக்க...தெறித்த ஒலி துண்டுகள் தூறப்போய் இடிகளாய் எதிரொலித்தது.

நின்ற இடத்திலேயே ஓடிக்கொண்டிருக்கிறோமோ தெரியவில்லை. கால இடைவெளிகள் இழைகளாய் நீண்டு நீண்டு எங்களை கட்டி நிறுத்துகிறதாய் உணர்ந்தேன்.

'வெங்கடெசு.....வெங்கடேசு' தெருவின் கதவு எண்கள் கதறி கதறி நாலா திசைகளையும் நிரப்பிக்கொண்டு வந்த்து. சட்டென வெளிச்சம் கருத்துப்போய் பொழுது சாய்ந்த்து. வெளிச்சத்தை சுருட்டி அக்குளில் இடுக்கிக்கொண்டு சிரித்தான் வெங்கடேசு.

மழை இன்னும் வலுத்து காற்று இனுக்குகளின் இடைவெளிகளை நிரப்ப...ஈர அடர்த்திகளில் திசைகள் தீப்பற்றி எரிந்த்து. எல்லா திசைகளுக்கும் ஒரே முகமாகிப்போக,ஜாடை வித்தியாசப்பொராட்டத்தில் ....தினறினோம்.

திசைகளையும் திருடி சுருட்டிக்கொண்டு வெங்கடேசு சிரித்தான்.

வானத்தை கூட வெங்கடேசுதான் திட்டமிட்டு கிழித்திருப்பானோ? இப்படி இரத்தம் கொட்ட செய்தானா? எல்லாமே அவனுக்கு முடிந்திருக்கிறது. திட்டமிட்டு செய்ய முடிந்திருக்கிறது.

உன்னாலே என்னாலோ எதையும் திட்டமாய் செய்துவிட முடியாது பூரணி அக்கா.கற்பனாவாத கல்குதிரை ஏறி திசை குழம்புபவர்கள் நாம். குதிரை ஓட விட்டு அதன் முதுகில் கல்லாய் சமைந்திருப்பவர்கள். இயல்பாய் சூழல் மாற...குதிரை ஓடியதாய் ஏமாறுபவர்கள்.

நிறங்களின் பெயர்களை மாற்றி வெண்டுமானால் பாவனைகாட்டலாமே தவிர நிறங்களையே மாற்றிவிட முடியுமா என்ன?! எந்த பூ நிறம் மாறி பூத்திருக்கிறது நம் தோட்டத்தில். இயல்பில் இழைந்துபோன வாழ்க்கையிலிருந்து விலகி விலகிப்போய் நீயும் நானும்தான் ஏமாந்து கொண்டிருக்கிறோமோ என்று தோன்றுகிறது அக்கா! நான் சுமந்து ஓடிக்கொண்டிருக்கிற வெங்கடேசுதான் ஒரு வேளை சரியோ...?

நேரங்களில் நிறை ஏறிக்கொண்டிருந்தது. வெங்கடேசன் கணத்துப்போய்...வெற்றியடைந்து கொண்டு இருந்தான். நம்பிக்கைக்கண்களுக்கு நிறங்களின் பேதம் குழம்பிப்போய்விட....எல்லா திசைகளின் அடர்வுகளிலும் சிகப்பு தீற்றல்கள்தான் தெரிந்தது. ஒழுகி வழிந்தது. காதோரம் வெங்கடேசு சிரிப்பதாய் தோன்றியது. சிரிப்புக்கூட சிவப்பு பிரவாகமாகி பிரஞைகளுக்காய் நுழைந்து அடர்ந்தது. சிவப்பு அடர்ந்து..அடர்ந்து.....கருத்தது. கருப்பு.....கருப்பு...சிவந்த கருப்பு எதை சொல்கிறது...?

சிவப்பின் ஆழம் கருமையா? அப்படித்தானா? ஞானம் தோற்று ஓட அங்கே சட்டென விழுந்த ஒரு ஓட்டையில் வழுக்கி உள்ளே...உள்ளே...ஆழபயணித்து ....பயத்தில் அலறுகிறது மனசு.

ஆழமாய் வழுக்கி போக போக கருமையின் அடர்வு அதிகமாகி..சூழல் உணரும் முயற்சியில் விழிகள் தோற்றுத்திணற.....கண்களை காணவில்லையாய் உணர்ந்து உயிர் உறைகிறது. இமைகளை எவ்வளவு விரித்து பார்த்தாலும்...அடர்ந்த கருப்பே உள்ளிரங்கி நிறைகிறது. இழைஇழையாய் இணைந்து இறுகி அடர்ந்து 'ஓ' வென ஓலமிடுகிறது. அவ்வளவுதானா? வெங்கடேசா....அவ்வளவுதானா?இருட்டிவிட்டாயா?....இந்த இருட்டில் எந்த ஒரு இழையாய் இணைந்திருக்கிறாய்....?ஒரு துணுக்காய் விண்டு தொங்கினாலும் முனைபற்றி இழுத்துவிட முடியும்....எங்கே....எங்கே...?

நான் வேண்டாமா வெங்கடேசு உனக்கு? உண்மையில் நான் வேண்டாமா? நான் வரைந்து வைத்திருந்த ஒரு படத்தை கேட்டு கேட்டு தொந்தரவு செய்வாயே-அம்மாவின் கணத்த மார்புகளை பிடித்து பசியாறும் ஒரு குழந்தையின் படம்- அது வேண்டாமா? அதை நீ கேட்டபோதெல்லாம் மறுத்து உன்னை விரட்டியிருக்கிறேன். மறந்துவிடு!வெங்கடேசு...பழசையெல்லாம் மறந்துவிடு. இப்போது கண்டிப்பாக தருகிறேன். வா! வந்துவிடு!

எனது வார்த்தைகளின் ஒலிகள் அந்த குருட்டு பிரதேசத்தின் இருட்டு சுவரெங்கும் மோதி மோதி எதிரொலித்துக்கொண்டிருக்க....அந்த கருத்த திட இருட்டின் ஓர் இழை மட்டும் பட்டென அறுபட்டு தொங்கியது. அந்த இழை விடுபட்ட இடைவெளியிலிருந்து எனது ஓவிய அம்மா இறங்கி வந்தாள்...எங்கே என் பிள்ளை...?எங்கே என் பிள்ளை...? என்றபடி.

சடாரென்று கச்சை அவிழ்த்துக்கொண்டு விம்மிய மார்பு காம்பிலிருந்து ஒரே ஒரு துளி பால் அந்த இருட்டு பிரதேச தரைகளில் விழுந்து தெரித்து சிதறியது.

நொடியில் எல்லாம் விலகி பிரபஞ்சம் முழுதும் பால் வெள்ளையாய்....வெளிச்ச கீற்றுகளால் மின்ன.....நான் சுதாரிப்புக்கு வந்த போது நாசித்துவாரம் எங்கும் ஆஸ்பத்திரி வாடை ஆக்ரமித்திருந்தது.

'இறக்கு....இறக்கு....மெல்ல....மெல்ல...'-கூட்டம்

'டாக்டர்....எம்புள்ள...எம்புள்ள...'-வெங்கியின் அம்மா

ஆஸ்பத்திரி! பால் வெள்ளை நிறத்தில் அவர்களும் கட்டில்களும் மனிதர்களும். கருப்பு இருட்டினூடே எப்போது இந்த வெள்ளை வெளிச்ச விளிம்புக்கு வந்தோம்? ஒரு துளி முலைபாலின் சிதறலின் போதா?

'என்னத்த.... குடிச்ச....?....தம்பீ...சொல்லு...என்னத்த...குடிச்ச'-டாக்டர் வெங்கடேசனின் காதோரமாக கத்த'....அலைகளை....அலைகளை குடிச்சேன்'-என்றான் வெங்கடேசன். கல்லாய் சமைந்திருந்த வெங்கடேசன். உதடசையாமல் உருவம் அசையாமல் எங்கோ தூரத்தில் ஏதோ ஒரு மேக கூட்டிலிருந்து சத்தமாய் கத்தி சிரித்தான். ஆனால் கட்டிலில் கல்லாய்.

டாக்டர் தொடர்ந்து கேட்டுக்கொண்டேயிருந்தார். கல்லை புரட்டி புரட்டி ஈரம் தேடினார்.' என்ன தம்பீ குடிச்ச...இத பார்...என்னை பார்....டாக்டர் பார்.....சொல்லு...உணர்வு தெரியாதா...?நான் கிள்ளறது தெரியுதா...?தம்பீ....தம்பீ....!'ஆளாளுக்கு கல்லை புரட்டினார்கள். உளிகளாய் செதுக்கினார்கள்.

தொடர்ந்து கல்லில் விழும் உளிகள் . ஒன்று மழுங்க...இன்னொன்று...மழுங்கி மழுங்கி...மற்றொன்று...அறையெங்கும் 'ஓ' வென்று கதறி, ஓய்ந்து விழும் உளிகளின் ஒலிகள் எதிரொலித்த்து. கல் சிதையவில்லை. ஒரு துணுக்கு கூட தெரித்து விழவில்லை. ஆனால் உளிகளின் ஓலத்தில் நான் சிதைந்தேன். சிதைந்து சிதறி அறையெங்கும் நிறைந்தேன். மனித பெருமூச்சுகளின் உஷ்ண காற்றில் கலைந்து சிதறி பறந்தேன்.

'உங்களுக்கெல்லாம் தெரியாது. அலைகளை உங்களுக்கு தெரியாது. அலைகள்னா சிவாவுக்கு தெரியும் என் அலை எதுவென்று சிவாவுக்கு தெரியும்'-வெங்கடேசு மேக கூட்டிலிருந்து மீண்டும் குரலெடுத்து கூவினான்.

'ஐயோ....!' என்றபடி தலையை பிடித்துக்கொண்டு வெளியே ஓடி வந்தேன்.

அக்கா! நமக்குத்தெரியும். நம் நண்பர்கள் நிறையபேர் அலைகளூடே மறைந்து போயிருக்கிறார்கள்.மீண்டு வந்து கதை சொல்லியிருக்கிறார்கள். தங்களை வாரிச்சுருட்டிக்கொண்டு போன அலைகளின் பலம் சொல்லி,குணம் சொல்லி.....சொக்கியிருக்கிறார்கள்.

தொலைவிலிருந்து எல்லா அலைகளும் ஒரே நிறமாகத்தான் சொல்லியிருக்கிறார்கள். இறங்கி ஆட்பட்டு மூழ்கியபின் நிறம் தெரிந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். வெங்கடேசனை சுருட்டிக்கொண்ட அலையின் நிறம் சிகப்பு. இரத்தம் குடித்த நெருப்பின் சிகப்பு. நெருப்பு அலை பெயர் ராதாவோ சீதாவோ என்று ஞாபகம்.

கானல் அலைகளில் கால் நனைக்க ஓடி-கானாமல் போன உங்கள் கல்லூரி தோழி பாகீரதி!-அவள் கதையை ஒரு வெக்கை நிறைந்த மதிய பொழுதில் எனக்கு சொல்லியிருக்கிறீர்கள் நினைவிருக்கிறதா?

என் நண்பன் செல்வம்கூட அவனை சுருட்டிக்கொண்டு போய் கொன்று போட்டு விட்ட அக்னி அலைகளைப்பற்றி சொல்லியிருக்கிறான். அது சுட்டபோது சுகமாய் செத்து போனதாய் கூறியிருக்கிறான். மறுபடியும் தான் பிழைப்பதெல்லாம் இனிமேல் இல்லையென்றும் இப்படியே செத்துப்போய் உலவுவதே உத்தேசம் எனக்கூறி சிரித்திருக்கிறான்.

இன்னும் நிறைய பேர் நிறைய சொல்லியிருக்கிறார்கள். ஆனால் என் மதில்கள் எனக்கு அலைகளை பற்றி எதுவுமே சொன்னதில்லை.

என் மதில் சுவருக்கு மறுபக்கம் அலைகள் அறைந்ததை உணர்ந்திருக்கிறேன். அலறலாய் ஓடி வந்து பளீரென்று மோதி சிதைந்த அலைகள்...

வெறுமனே ஈரமாய் தொட்டுப்போன அலைகள். சலிக்காமல் ஓடி ஓடி வந்து சதா சுவர் நனைத்த அலைகள். எப்போதும் ஈரம் நிலைத்திருந்ததாகவே எனக்கு நினைவில்லை.என் மதில் சுவறில்தான் எவ்வளவு வெக்கை! 'ஆ' வென வாய் பிளந்து அத்தனை ஈரத்தையும் விழுங்கி….விழுங்கி ஜீரணித்து விடுகிற வெக்கை.

சில வேளைகளில் அலைகளின் தொடர்ந்த தாக்குதலில் மதில் சுவர் ஊறிப்போய் ஈரம் மறுபக்கம் வந்து தலை காட்டியதும் உண்டு. குழம்பிப்போய் மதில்மேல் ஏறி அதன்மீது பூனையாய் நடந்திருக்கிறேன். மறுபக்கம் அலைகள்' ஹோ' வென கை வீசி அழைத்திருக்கின்றன. மாற்றி மாற்றி நிற ஜாலங்கள் காட்டி ஏமாற்றியிருக்கின்றன.குதித்து விட தோன்றினாலும்…ஞானம் குழைத்து கட்டப்பட்ட மதில் சுவர்களில் பசைகளாய் பாதம் ஒட்டிக்கொண்டுவிட….மதில் மேலேயே அசையாமல் நின்று கொஞ்ச நேரம் வேடிக்கை பார்த்துவிட்டு ஜாக்கிரதையாய் பழைய நிலைக்கே இறங்கி விடுவதுதான் வழக்கமாகிவிட்டிருந்தது.

ஆனால் இப்போது வெங்கடேசனை இந்த நிலைக்கு ஆட்படுத்திய அலைபற்றி எனக்கு தெரியும். நெருப்பு அலை. இழுத்து அணைத்து சாம்பலாக்கி விடுகிற அலை. எப்போதும் இறை தேடுகிற அலை. என்னைப்போல்…..நம்மைப்போல் வெங்கடேசனுக்கு மதில் சுவரும் இல்லை…மண்ணாங்கட்டியும் இல்லை. வெற்று வெளி கரை நனைத்து நனைத்து…அலை விழுங்கியே விட்டது. எல்லாம் முடிந்தே விட்டது.

நேற்று வெங்கடேசனுக்கு 7ம்நாள். அவனது ஆத்ம சாந்திக்காக வேணும் சொல்லித்தானே தீரவேண்டுமென முகவரி தேடி போனேன். தெருவின் கடைசி வீட்டை காட்டினார்கள். மொட்டைமாடியில் வினாடிக்கொருமுறை தாவணி திருத்திக்கொண்டு அவள் ,எதிர் வீட்டு மொட்டை மாடியில்,அடிக்கடி தலையை கோதியபடி வாயில் பிரஷ்ஷை வைத்துக்கொண்டு ஏதோ சைகை செய்தபடி எவனோ.

வெங்கடேசு எழுதிய

கடைசி கடித்ததில் குறிப்பிட்டிருந்தது இவனைத்தானா?

புதிய கரை!

வெங்கடேசனின் ஆத்மா சாந்தியடையாவிட்டால்தான் என்ன வெறுமனே திரும்பி நடந்தேன்.

என் சினிமாவுக்கு உதவிய சித்தாள்கள்..?

2009-01-12T09:10:00.000-08:00

இந்த தொடரை இதோட நிறுத்திக்கலாம்னு உத்தேசித்திருக்கிறேன்...!

காரணம்....,

இருங்க..! அதுக்கு முன்னாடி என் தோழமைகள் அனைவருக்கும்

என் இனிய புத்தாண்டு....,

பொங்கல் நல்வாழ்த்துகள்..!

நான் இப்போ இயக்கிகிட்டிருக்கிற 'பால்' திரைப்படம் பாதியில் அப்படியே நின்னுபோச்சுங்க...! வழக்கமா.... சினிமாவுல நொந்துகொள்கிற Finance பிரச்னைதான்.

100ஆண்டுகால இந்திய.....75வருடகால தமிழ் திரைப்பட வரலாற்றில் திருநங்கைகளை மையப்படுத்திய.....ஏன் ஒரு திருநங்கையையே கதாநாயகியாய் கொண்ட முதல் திரைப்படம் என்கிற அடிப்படையில் ஏகப்பட்ட எதிர்பார்ப்புகளும்...இந்தியா முழுவதும் உள்ள பத்திரிக்கைகளும்,மீடியாக்களும் கொண்டாடி...எங்களை புளகாங்கித புல்லரிப்பில் திளைக்க வைத்திருக்க.....

படம் பாதியில் நின்றுபோய்.....என் உதவியாளர்களெல்லாம் மன உளைச்சலில் வருத்தம் தோய்ந்த முக்ககுறிகளுடன் அலுவலகத்தில் என் எதிரே புலம்பியபடி நடமாடிக்கொண்டிருக்க....

நான் இப்படி ஒரு நையாண்டித்தொடரை எழுதிக்கொண்டிருப்பது....கூச்சமாய் உணர்கிறேன். விடியும் என்ற நம்பிக்கையுடன் கொஞ்ச காலம் இதை நிறுத்தி வைப்போம்..!

நிற்க....நாளை போகி..! பழையன கழிதல்..! ஆனால் முரண்பாடாய் ஒன்று தோன்றியது. விளைவு....பரணில் தேடி தூசுதட்டி எடுத்த சில போகிப்பொருள்களை எரிப்பதற்குப்பதில்...நீங்கள் கொறிப்பதற்கு கொடுத்தாலென்ன...?

சிவா.....எதாவது தொடர்ந்து எழுதுங்க...நிறுத்தாதீங்க..! என்று சொன்ன என் தோழர் ஜெயகாந்தனிடம் கொடுத்து....இடுகையிட சொல்லிவிட்டு செல்கிறேன். நாலஞ்சு நாள் கழிச்சு வரேன்.....

எதை எதை எடுத்து போடறாரோ...படிச்சுட்டு பின்னூட்டம் அடிச்சு வையுங்க..! வந்து பார்க்கிறேன். மீண்டும் சந்திப்போம்...! வாழ்த்துகள்..!

கூடவே உலகின் எந்த மூலையிலிருந்தாலும்.....பைனான்சியரோ....,தயாரிப்பாளரோ....., கிடைத்து 'பால்' படம் மீண்டும் வளர....வாழ்த்துங்கள்.....

உங்கள் நல்வாழ்த்து பலிக்க கடவ...!

என் சினிமாவுக்கு உதவிய சித்தாள்கள்..?

2009-01-12T08:26:00.000-08:00

இந்ததொடரை இதோட நிறுத்திக்கலாம்னு உத்தேசித்திருக்கிறேன்...!

காரணம்....இருங்க..!

அதுக்கு முன்னாடி என் தோழமைகள் அனைவருக்கும்

என் இனிய புத்தாண்டு.....,

பொங்கல் நல்வாழ்த்துகள்..!

நான் இப்போ இயக்கிகிட்டிருக்கிற 'பால்' திரைப்படம் பாதியில் அப்படியே நின்னுபோச்சுங்க..! வழக்கமா....சினிமாவுல நொந்துக்கிற finance பிரச்னைதான்.

100 ஆண்டுகால இந்திய...,75 வருடகால தமிழ் திரைப்பட வரலாற்றில் திருநங்கைகளை மையப்படுத்திய...ஏன் ஒரு திருநங்கையையே கதாநாயகியாய் கொண்ட முதல் திரைப்படம் என்கிற அடிப்படையில் ஏகப்பட்ட எதிர்பார்ப்புகளும்...

இந்தியா முழுதும் உள்ள பத்திரிகைகளும்,மீடியாக்களும் கொண்டாடி...எங்களை புளங்காகித புல்லரிப்பில் திளைக்க வைத்திருக்க...

படம் பாதியில் நின்றுபோய்...என் உதவியாளர்களெல்லாம் மன உளைச்சலில் வருத்தம் தோய்ந்த முக்ககுறிகளுடன் அலுவலகத்தில் என் எதிரே புலம்பியபடி நடமாடிக்கொண்டுருக்க...

நான் இப்படி ஒரு நையாண்டித்தொடரை எழுதிக்கொண்டிருப்பது....கூச்சமாய் உணர்கிறேன். விடியும் என்ற நம்பிக்கையுடன் கொஞ்சகாலம் இதை நிறுத்தி வைப்போம்..!

நிற்க...நாளை போகி..! பழையன கழிதல்..! ஆனால் முரண்பாடாய் ஒன்று தோன்றியது. விளைவு, பரணில் தேடி தூசுதட்டி எடுத்த சில போகிப்பொருள்களை எரிப்பதற்குப்பதில்...நீங்கள் கொறிப்பதற்கு கொடுத்தாலென்ன...?

சிவா...எதாவது தொடர்ந்து எழுதுங்க...நிறுத்தாதீங்க...! என்று சொன்ன என் தோழர் ஜெயகாந்தனிடம் கொடுத்து...இடுகையிட சொல்லிவிட்டு செல்கிறேன். நாலஞ்சு நாள் கழிச்சு வரேன்....

எதை எதை எடுத்து போடறாரோ....படிச்சுட்டு பின்னூட்டம் அடிச்சு வையுங்க..! வந்து பார்க்கிறேன். மீண்டும் சந்திப்போம்..! வாழ்த்துகள்...!

கூடவே உலகின் எந்த மூலையிலிருந்தாலும்...

பைனான்சியரோ, ஆர்வமுள்ள தயாரிப்பாளரோ கிடைத்து 'பால்' படம் மீண்டும் வளர.....வாழ்த்துங்கள்...உங்கள் நல்வாழ்த்துகள் பலிக்க கடவ....!

2009-01-12T07:55:00.000-08:00

நிர்வாணக் கேள்விகள்

என் கேள்விகளின் நிர்வாணத்தை

ரசிக்கின்றன

உடை சுமந்த உன் பதில்கள்

எனினும்...

களைந்த பின்னும் உடல்வாடை சுமக்கும்

உடைகளைப்போல்...

தயங்கி தயங்கி...

களைந்த பின்னும் உடைவாடை

சுமக்கும் உன் பதில்கள்

இன்னும்

உன் பதில்களின்

நிஜமான நிர்வாணத்திற்காய்

காத்திருக்கிறது...

நிஜமான நிர்வாணத்துடன்

என் கேள்விகள்.

உன் ஞாபகம்

மழையின் வரவில்

சன்னல் வழி சாரலில்

புலர்ந்த பொழுதின் புது பூவில்

தாவர இளந்தளிரில்

புல் நுனி பனித்துளியில்

ஒரு பட்டாம்பூச்சியின் சிறகடிப்பில்

மயங்கும் மஞ்சள் வெயிலில்

குயிலின் கூவலில்

குளிர்ந்த நெருப்பில்

சுட்ட பனியில்

தூர-குழலின் இழையில்

விளக்குச்சுடரின் நடன நளினத்தில்

-என்று எதிலும் எப்போதும்

உன் ஞாபகம்...உன் ஞாபகம்...உன் ஞாபகம்

என்றெல்லாம் பொய் ஏன் சொல்ல வேண்டும்?

உண்மையில்

உன் ஞாபகத்திற்கிடையே

இடறுவதில்லை இவை எதுவும்

எனக்கும் என் கவிதைக்கும்.

சாகசம்

எப்போதுமே

அர்த்தங்களுக்கு அகப்படாமல்

சாகசம் செய்கிறது உன் வார்த்தைகள்

ஆனால்...அர்த்தங்களை சீண்டியபடி.

சரி சொல்!

இந்த கண்ணாமூச்சியாட்டத்தில்

உன்னை தீண்ட வேண்டுமா?

அல்லது தீண்ட முடியாமல் தவிப்பவனாய்

நடிக்க வேண்டுமா நான்..?

என் சினிமாவுக்கு உதவிய சித்தாள்கள்-02

2009-01-10T08:48:00.000-08:00

இந்த தொடரில் எனது அனுபவங்கள் காலவரிசைப்படிதான் அமையவேண்டும் என்ற அவசியம் இல்லை என்று நினைக்கிறேன். முன்பின் கலைத்துப்போட்டு சொல்லும்போதும் இயல்பாகவே சுவாரசியமாகவும் அழகாகவும் ஒரு ஒழுங்கு நேர்த்தியில் அமைந்துவிட வாய்ப்பிருப்பதாகவே தோன்றுகிறது.

சரி விஷயத்துக்கு வருவோம். முதல் படமே ஒரு பிரபல இயக்குநரிடமென அமைந்துவிட்டபோதும், தொடர்ந்து அங்கிருப்பதால் பெருசா எந்த பலனும் இல்லை என தெரிந்தபோது, புலிக்கு வாலாய் இருப்பதைவிட எலிக்கு தலையாய் இருக்கலாம் என்கிற நினைப்பில் புதுமுக இயக்குநர் கழுத்தில் என்னை பொருத்திக்கொண்டேன். நான் போனபோது இன்னும் ஒரு வாரத்தில் ஷூட்டிங் போகப்போகிறநிலையில் இருப்பதைப்போன்ற தோற்றத்தில் இருந்தார்கள். எனது கையெழுத்து அழகாய் இருந்ததால் டைரக்டரின் ஸ்கிரிப்ட்டை படியெடுக்கிற வேலையின்போது ஆங்காங்கே நான் சேர்த்து எழுதிய வசனங்களாலும், காட்சிகளாலும், ஈர்க்கப்பட்டு அவர் எனக்கு கொடுத்த சுதந்திரத்தின் காரணமாய், மொத்த கதையும இறுதியில் என்னுடைய கதையாகவே மாறிப்போனது தனிக்கதை.

அதைவிடுங்கள், நான் சொல்ல வந்த சம்பவம் ....அங்கே எனக்கு நேர்ந்த (இதை படித்துவிட்டு இந்த அனுபவத்திற்காக கூட அடுத்த சில நூறுபேர் உடனே ரயில் ஏறலாம்....வயது 25க்குள் இருப்பது சிறப்பு)

அந்த முதல் துணுக்குறலுக்குப்பிறகுதான் தெரிந்தது, இங்கே இதெல்லாம் ‘அன்னாடங் காட்சி’ என்பது. ஒருநாள் அறையின் மூலையில் அமர்ந்து தீவிரமாக நான் எழுதிக்கொண்டிருக்க, டைரக்டர் மற்ற ‘உதவி’களுடன் ஏதோ பிரதாபித்துக்கொண்டிருக்கும்போதுதான்..... அவள் உள்ளே நுழைந்தாள்.நடிக்கனுமாம். வாய்ப்பு வேணுமாம்.

டைரக்டரின் ஒரு நேர்த்தியான கண்ணசைவை புரிந்துகொண்டு ‘உதவி’கள் எழுந்து வெளியே போக, - ஆரம்பமாகியது டைரக்டருக்கு அவளுடனான இன்டர்வியூ.

நானும் எழுந்து போக எத்தனிக்க, டைரக்டரோ... கண்களால் என்னை கைதுசெய்து ‘நீ பாட்டுக்கு உன் வேலையைப்பார்’ என்பதுபோல் பாவித்தார். கொஞ்சநேரம் அவர்களின் உரையாடல்களை காதில் வாங்கியும் வாங்காதபடியும் தீவிரமாய் எழுதிக்கொண்டிருந்தேன்.

ஒரு கட்டத்தில் பேச்சரவமே அற்றுப்போய் பேரமைதி நிலவ...அதை உணர்ந்தாலும் தலையை தூக்காமல் ஸ்கிரிப்டில் லயித்துப்போய் இருந்தேன். தீடீரென மெல்ல ஆரம்பித்து கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் அதிகமாவதாய் உணர்ந்தேன். அறைக்குள் ஏதோ பாம்பு நுழைந்ததைப்போல் அந்த.....புஸ்....புஸ்....

துணுக்குற்று தலைநிமிர்ந்து பார்த்தவனுக்கு ....சில்லிட்டுப்போனது ....இல்லை...திடுக்கிட்டு.... இல்லை.... கால்களுக்கிடையே தரைநழுவி.... இல்லை.... சப்தநாடியும்....இல்லை....இந்த கருமமெல்லாம் ஏற்கனவே நான் கதைகளில் படித்த வார்த்தைகள். இது வேறு ஏதோ.....வார்த்தைகளெல்லாம் அந்த உணர்வை வெளிப்படுத்த உதவாது.

என்னுடைய அன்றைய 22வயதுவரை இப்படி எதுவும் எனக்கு முன்பின் நேர்ந்ததில்லை.

சிறுவயதில் ஒரேஒருமுறை வீட்டுமொட்டைமாடியில் காயப்போட்டிருந்த விறகுகளை எடுக்கப்போனபோது பக்கத்துவீட்டு கொல்லைபுறத்தில் இருந்து 'சிவா...சிவா...'என எனக்கு பரிச்சய குரல் ஒன்று கூப்பிட அவளிடமிருந்து அடுத்த வார்த்தை வருவதற்குள்....'இதோ வர்ரேன்கா...!'என்று அவசர அவசரமாய் நான் ஓடிப்போய் எட்டிப்பார்க்க (தன் வாயாலேயே தனக்கு சூனியம் வைத்துக்கொள்வதென்பது இதுதான்....! )

பேசாமல் இருந்திருந்தால் நான்பாட்டுக்கு விறகை எடுத்துக்கொண்டு கீழே இறங்கிப்போய் இருப்பேன். அவளே 'சிவா...சிவா'..ன்னு கூப்பிட்டு சூனியம் வைச்சிகிட்டா நான் என்ன செய்ய ..?

நான் ஓடிப்போய் எட்டிப்பார்த்தபோது, முகத்தில் சோப்புடன் கண்களை திறக்காமலே ....ஆனால் எல்லாம் திறந்த நிலையில், அந்த திகம்பரி ‘நான் குளிச்சிக்கிட்டிருக்கேன் சிவா..! அந்தப்பக்கம் போ..’ என்று கதைசொல்லும்போது மிக இயல்பாய் ஒரு காட்சியை சொல்வதுபோல்...

நாசமாப்போச்சு....கடவுளே...கடவுளேன்னு ....(எதையாவது பார்த்து பயந்தா ஜூரம் வரும்ணுவாங்களே ...அந்த விநாடியே எனக்கு அடிக்க ஆரம்பிச்சது)

விறகுக்கட்டை மறந்துவிட்டு ....கால்கள் பின்ன...கந்தர்சஷ்டி கவசம் சொன்னபடி, இந்த 'கட்டை' அனிச்சையாய் கீழே இறங்கி ....

இதை தவிர வேறு அனுபவம் இல்லாத நிலையில்,...அதுவும் நின்று , அவதானித்து ரசிக்கிற மனதோ .... வயதோ...ஏன் recollection பண்ணிப்பார்க்ககூட நாகரீகம் தடுக்கிற உறவு.. அவளது உறவு... என்பதால்....

அதைவிட இந்தகாட்சி என்னை பயங்கரமாய் தாக்க .... 'அய்....ய்....யோ....ஓ ...!' என நீளமாய் அலறிவிட்டேன் நான்.

ஜாக்கெட்டில் எல்லா ஊக்குகளும் கழண்டுகிடக்க ....வெற்றுமார்பில் (திரண்டிருக்கவில்லை..! இது அதன்பிறகு டைரக்டரின் கமென்ட்...!) லயிப்புடன் கை ஓட்டிக்கொண்டிருந்த இயக்குநர் திடுக்கிட்டு என்னை திரும்பி பார்க்க –

மந்திரிக்கவந்த பூசாரிமுன் தன்னை முழுதும் ஒப்புக்கொடுத்த ஒரு 'நல்ல' பேய்போல அவள் விழி உருட்டிக்கொண்டிருக்க.... ,

எனக்கு கழுத்தில் இருந்து கால் கட்டைவிரல் வரை மறத்துப்போன உணர்வில் அலறிக்கொண்டு எழுந்து வெளியே ஓடி ....கீழே விழுந்து....

‘உதவி’கள்... ‘என்ன சார் ஆச்சு...என்ன சார் ஆச்சு…!’ என ஆளாளுக்கு உசுப்ப –

நான் கெக்கபிக்கன்னு...நாக்கு குழறி ....

........தொடரும்..,

என் சினிமாவுக்கு உதவிய சித்தாள்கள்-01

2009-01-08T02:26:00.000-08:00

‘போதிவனம்’ என்பது என் blog - ன் பெயர்.

புத்தன்மாதிரி கண்மூடி அமர்ந்து தெளிந்து எழுந்து வந்து போதிக்கும் ஞானம்போல் அல்ல...இந்ததொடர்.

போதிமரத்திற்கடியில் ஆசையாய் போய் அமர்ந்தபோது....மேலே கிளையில் இருந்த காக்கைகள் உச்சந்தலையில் எச்சமிட ....என்கிற ரீதியில் கிடைத்த ஞானங்கள்

இந்த blog-ன் முகப்பில் திரைப்பட இயக்குநர் என்று என்னை அடையாளப்படுத்திக்கொண்டிருக்கிறேன். ‘பால்’ என்று ஒரு திரைப்படத்தை இயக்க ஆரம்பித்திருப்பதால்... எப்போ...எப்போ...நம்மை director-ன்னு சொல்லிக்கமுடியும்னு பதினெட்டு வருடகால அங்கலாய்ப்பில்...படம் ஆரம்பித்து ஒரு schedule முடிந்ததும்...பரபரப்பாய் இப்படி அறிவித்துக்கொள்ளவேண்டியதாயிற்று. அதற்கு முன் விரியும் எனது முந்தைய அனுபவ பகிர்வுகள் சினிமாச்சிற்றின்ப திளைப்பில், சென்னை கிளம்பி வரும் சிலருக்கு பயனுள்ளதாக இருக்கலாம்.

அந்த நாள்...எனக்கு நன்றாக ஞாபகம் இருக்கிறது. கோபிச்செட்டிபாளையத்தில் பாரியூரில் ஒரு சினிமா shooting.

(அம்மாவை பெற்ற அப்பா) தாத்தா ஒரு பழம்(பெரும்) நடிகர்.நாட்டிய கலைஞரும்கூட. கோபியில் வசித்துவந்தார். அவரிடம் நாட்டியம் கற்றுக்கொண்டிருந்த உள்ளூர் குடும்ப குலவிளக்கு ஒன்று,சினிமாவில் அவரது சிபாரிசு எடுபடும் என அறிந்து, அவர் ஜதி சொல்லும்போது அடவுக்கு தூக்கியகாலை தரைபதிக்காமல்....ஒத்தைக்காலில் நின்று...அடம்பிடித்து ஒரு துணை நடிகையாய் உள்ளே நுழைந்த சம்பவம்...--,

வேறொரு மூலையில் சினிமா கனவுகளின் சுமையில் கண்ணயராமல்...படுக்கையில் கவிழ்ந்தபடி...பாயை பிராண்டிக்கொண்டிருந்த நானும் சினிமாவுக்குள் முதல் அடி எடுத்து வைக்க காரணமாய் அமைந்தது.

விதி ஏனோ விளையாட்டாய் ஒரு வெயில் கால விடுமுறை பயணமாய் என்னை அந்த ஊருக்கு கொண்டுபோய் சேர்க்க, தாத்தாவின் சிபாரிசுச்சொத்து...எவளுக்கோ பயன்பட்டிருக்க, பேரன் நான் சும்மாவிட முடியுமா..?

நல்லவேளையாக ஒற்றைக்கால் தவமெல்லாம் எனக்குத்தேவைப்படாமல் ஒற்றைச்சொல் கோரிக்கையே sanction ஆக...இப்போது....தாத்தாவெல்லாம் தேவைப்படாமல்...துணைநடிகையின் துணையே போதுமென்றநிலையில் அந்த குலவிளக்கிடம் என்னை ஒப்படைத்தார் தாத்தா .

Shooting spot . முதல் அனுபவம்.என்னை ஓரமாய் நிற்கவைத்துவிட்டு சென்றவள் திரும்பி வருவதற்குள் ஸ்கலிதம் அடைந்துவிடுவேனோ என்கிற அளவிற்கு பரவசபதட்டம். கொஞ்சநேரத்தில் (lunch break) யாரோ ஒருவருடன் திரும்பி வந்தாள்.

அண்ணே...(கவனிக்க) இந்தப்பையன்தாண்ணே...!என்று என்னை முன்னகர்த்தி நிறுத்தினாள். அவர்தான் படத்தின் cameraman. என்னை தோராயமாய் விசாரித்தார். தாடை சொறிந்து...கொஞ்ச நேரம் தவிப்பில் விட்டு.. ‘சரி...இப்படி வா...!’ என்று அவளை அழைத்துத்தூரப்போய் எதேதோ மறுப்பாய் தலையசைத்துக்கொண்டிருக்க, இவள் கொஞ்சுவதும் கெஞ்சுவதுமாய் பேசிக்கொண்டிருப்பது புரிந்தது.

தவிப்பில் தவித்துக்கொண்டிருந்த என்னை திரும்பி பார்த்து கையமர்த்தி சாடைசெய்து விட்டு, நகர்ந்து செல்லும் அவனைப்பின் தொடர்ந்தவள்,சற்றுத்தூரத்தில் நின்றிருந்த ஒரு car-க்குள் அவனுடன் நுழைந்து கதவு சாத்தி கண்ணாடியை ஏற்றிக்கொண்டாள்.

எனக்கு புரிந்தும் புரியாத சிறிதுநேரத்திற்குப்பிறகு,காரைவிட்டு இறங்கியவள் சபதம் நிறைவேறியவுடன் அவிழ்ந்த கூந்தலை அள்ளிமுடிந்து கொண்ட திரௌபதிபோல்...அவிழ்ந்த புடவையை அள்ளிசெறுகிக்கொண்டு என்னிடம் வந்து கை கொடுத்து ‘சரின்னுட்டாரு’ என்றாள்.

அந்த பத்தினி (படுத்துக்?) கொடுத்த கொடைதான் நான் முதன்முதலில்....

......தொடரும்.

2009-01-05T13:00:00.000-08:00

ஆனால்...நிகழ்ச்சியின் இறுதியில் சுபவீ அண்ணன் சொன்னதுதான் எனக்கும் உடன்பாடு.(இதுதான் தலைப்பு)

எனினும்,

கடந்த 4.01.2008 அன்று விஜய் டி.வியில் ' நீயா? நானா ? 'வில் சோதிடம் சம்மந்தமாக நிகழ்ந்த விவாதத்தின் அடிப்படையில் நானும் சில கருத்துகளை முன் வைத்தே தீர வேண்டும். இயற்கை உபாதையைப்போல் தவிர்க்க முடியாதது இது.

பொதுவாகவே டி.விக்களில் விவாத நிகழ்ச்சிகளின்போது சேனலை மாற்றிவிடுவேன் நான். யாராவது தவறாக வாதம் செய்து கொண்டிருக்கும்போது.. வீட்டின் வரவேற்பறையில் அமர்ந்துகொண்டு கையாலாகத்தனத்தின் உக்கிரத்தில் நரம்புகள் முறுக்கேறி...ரத்தம் தலைக்கேறி...ஆனால் குறுக்கிட முடியாத அவஸ்தை...அது ரொம்ப கொடுமை. அதைவிட சேனல் மாறிப்போய் குத்தாட்டம்போடும் எவளது தொப்புளிலாவது விழுந்து கிடப்பது மேல்.

அது என்னவோ இந்த மாதிரி ஒரு விஷயத்தை நிறுவும் முனையில் அமர்பவர்களில் அரைவேக்காடுகளே அதிகம்.

பொதுவாக எந்த ஒரு விஷயத்தையும் மறுப்பது சுலபம் .எள்ளி நகையாடி நையாண்டி செய்து மறுத்துப்பேசுவதற்கு பெரிய அளவில் விஷய ஞானமே தேவையில்லை.ஆனால் ஒன்றை நிறுவ முனையும் போது 'நுனிப்புல்'ஞானமெல்லாம் போதாது. காரணகாரியம்-சாட்சிகளுடன் பிரம்ம்பிரயத்தனம் தேவைப்படும். அன்று அவ்வளவு தயாராக யாரும் வராதது சங்கடமாக இருந்தது.

சோதிடத்தில் ஆர்வமுள்ள நான் பொதுமக்கள் அதை நுகர்வது குறித்து எதிர்மறை கருத்து உடையவன்தான். சோதிடத்தில் அன்று எழுந்த ...எழாத ....வெவ்வேறு சந்தர்ப்பங்களில் வேறு வேறு இடங்களில் எழும் சில சந்தேக கேள்விகளுக்கு கொஞ்சம் விளக்கங்கள் என்னிடம் உண்டு.

1.ஒரு மருத்துவர் கேள்வி எழுப்பினார்

ஒரு குழந்தை முழுமையாய் பிறந்து வருவதற்கு சில நிமிட கணக்கில் நேரமாகும். அதிகபட்சம் 20 நிமிட பிரசவ நேரத்தில் எந்த நேரத்தை பிரசவ நேரமாக குறிப்பது? தலை வெளியே வந்ததையா? பாதிஉடல் வெளியே வந்த்தையா? இல்லை முழுதும் வெளியே வந்தபிறகா? தொப்புள்கொடி அறுத்தபிறகா? இல்லை..எல்லாம் முடிந்து ஆசுவாசமாகி கைகால்களை கழுவிக்கொண்டு ஒரு டீ சாப்பிட்டுவிட்டு வந்து குழந்தை பிறந்த நேரம் என்று உத்தேசமாக ஒரு நேரத்தை பதிவு செய்கிறோமே....அதையா?

அதெல்லாம்..ஒரு குழப்பமுமில்லை. ஒரு குழந்தைக்கு தாயின்வயிற்றுக்குள் சுவாசமில்லை. மேற்சொன்ன எந்த நிலைகளிலுமில்லை. தாயின் தொடர்பாய் ஒட்டிக்கிடக்கும் தொப்புள்கொடி அறுபட்டவுடன் சுவாசக்காற்றுக்காய் தவித்து இயற்கையிலேயே முதன்முதலாய் தனது மூக்கின் வழியே இந்த பிரபஞ்சக்காற்றை உள்ளே இழுக்கிறது குழந்தை. அந்த முதல் சுவாசத்தின்போதுதான் பிரபஞ்சவெளியில் இருக்கும் கிரகங்களின் கதிர்கள் அவைகளின் ‘நிலை’-தன்மையோடு...அதன் உடலுக்குச்சென்று பதிவாகிறது .இறந்தே பிறக்கும் குழந்தைக்கு என்ன ஜாதகம் என்ற கேள்விக்கும் இதிலேயே பதில் இருக்கிறது.

முதல் சுவாசக்காற்று உள்ளே நுழையும்போது நுரையீரல்-சுவாசப்பாதைகள் பரபரவென்று பிரிந்து வழிவிடும்போது ஏற்படும் ஒருவித எரிச்சலில் அல்லது வலியில்தான் குழந்தை வீறிட்டு அழுகிறது. எனவே குழந்தையின் முதல் அழுகுரல்தான் ‘விதி’நேரம். ஆக மனிதன் அவனது‘விதி’பதிவாகும்போதே அழுகையுடன்தான் அதை பதிவுசெய்து கொள்கிறான்.

2. இரண்டாமாவது விஷயத்திற்கு போகும்முன் முதல் விஷயம் சார்ந்து ஒன்று சொல்லிவிடுகிறேன். அன்று ‘நீயா நானாவில்’ சோதிடத்தை மறுக்கும் திசையில் அமர்ந்திருந்த ஒரு டாக்டர்.. அவருக்கு-அவரை சார்ந்தவர்களுக்கு சோதிடம் பொய்த்துப்போன கதைகளை சொல்லிக்கொண்டுவந்தார்.

அவரே ஒரு இடத்தில் ஒரு கேள்வியையும் எழுப்பினார். நாங்கள் பிரசவம் பார்த்தபிறகு ஆசுவாசமாக (‘டீ’யெல்லாம் சாப்பிட்டுவந்து..) பிரசவ டென்சன்–எல்லாம் குறைந்த பிறகுதான் ஒரு குழந்தையின் பிறப்பு நேரத்தையே எழுதுவோம். அந்த குத்துமதிப்பு நேரத்தைவைத்துக்கொண்டுதான் இவர்கள் சோதிடப்பலனையெல்லாம் சொல்கிறார்கள்.

அடப்பாவி! அப்போ சோதிடம் பொய்த்துபோவதற்கு நாங்களல்ல நீங்கள்தான் முதல் காரணம். சோதிடத்தின் முதல் கயமையே உங்ககிட்ட இருந்துதான் ஆரம்பிக்குதான்னு அவரை மடக்கி எதிர்கேள்வி கேட்க ஆளில்லாமல் போய்விட்டது. அப்புறம் எப்படிய்யா நாங்க சொல்ற பலன் சரியாவரும். அதையே காரணம் காட்டி எப்படிய்யா சோதிடம் பொய்னு வாதாட வேற வந்தேன்னு கேக்க...எதிரணியில யாருமில்லை.

அதுமட்டுமில்லாம சோதிடம் உண்மைன்னு நிறுவ வந்த கூட்டத்துல ஏகப்பட்ட கூத்து நடந்தது. ‘சரி சில சோதிடர்கள் செய்யும் தவறு, பலனும் மாறிப்போகிறதுன்னு நீங்களே ஒத்துக்கறீங்களே எதை எதை தவிர்க்கனும்னு நீங்களே சொல்லுங்கன்னு ‘மைக்’கை அவருகிட்டே கொடுத்தபோது, ‘கிளி ஜோசியம் தப்புங்க’-சரி மைக்கை அவருகிட்டே கொடுங்க ‘குறி சொல்றது சரியா வராதுங்க’-சரி மைக்கை...’கைரேகை கோளாறுங்க’ என்கிற ரீதியில் ஆளாளுக்கு மறுத்து அவர்கள் தலையில் அவர்களே மண்ணைப்போட்டுக்கொள்ள ஒரு கட்டத்தில் சுபவீ அழகாக சொன்னார்.

ஆக...மொத்தம் அவங்க அத்தன பேரும் அத்தன ஜோதிட முறையையும் அவங்களே மறுத்துட்டாங்க...என்ன..! அவங்க பகுதிபகுதியா மறுத்தத நாங்க மொத்தமா மறுக்கிறோம் அவ்வளவுதான்! என்றார்..

எதிர்புறம் ஒரு டாக்டர் உக்காந்துதான் ஒரேடியான எதிர்வாதம் பண்ணிகிட்டிருந்தார். இந்த நிகழ்வு ஒரு மருத்துவத்தை குறித்ததாக இருந்து கேலரியில் சித்தா, யுனானி, அக்குபங்சர், ஆயுர்வேதம், ஹோமியோபதி, அலோபதின்னு டாக்டர்கள் அமர்ந்திருந்து மைக்கை கைமாத்திக்கொண்டே போயிருந்தால் ஆயுர்வேதம் அலோபதியை மறுக்க, அலோபதி சித்தாவை மறுக்க, சித்தா அக்குபங்சரை மறுக்கன்னு...இதே விஷயம்தான் நடந்திருக்கும்.

அதுக்காக பகுதிபகுதியா எல்லாமருத்துவமும் மறுக்கப்பட்டதால நாம மொத்தமா வைத்தியத்தையே மறுத்துவிடமுடியுமான்னு கொஞ்சம் சாமர்த்தியமா .....(வேற வழி?) ஒப்பேத்தியிருக்கலாம். அதையும் யாரும் செய்யல.

இதுக்கிடையில் சூரியன் ஒரு கோளே இல்ல...சந்திரன் ஒரு துணைக்கோள்தான். ராகு கேதுன்னா என்ன? இப்படி சில கேள்விகளுக்கு யாரும் சரியான பதிலே சொல்லலை.

ராகு கேதுங்கறது கிரகங்களே இல்ல..அது ஒரு வெற்றிடம்..பூஜ்யம் .(நிழல் கிரகம்) ஆனா ஒண்ணுமே இல்லன்ற ஒண்ணு எப்படி effect பண்ணும். அப்படின்னா ஆதியிலே ராகு கேதுகளே இல்லாமதான இந்த சோதிடம் இருந்தது....இடையில் வந்த அதுதானே இப்ப ரொம்ப பிரச்னையா இருக்கு...ராகுகாலம் அது இதுன்னு...!- இப்படி சில கேள்விகள்.

ஒண்ணுமே இல்லாத ராகு கேது...எண் வரிசையில் ஒண்ணுமே இல்லாத’0’பூஜ்யம் மாதிரி. யாரையாவது எண்களை எழுதச்சொன்னா ‘0’த்திலிருந்து ஆரம்பிக்கிறது இல்ல..1,2,3...ன்னுதான் ஆரம்பிக்கிறோம். எண்வரிசையில் அத யோசிக்கிறதே இல்ல. அது ஒரு எண்ணுமில்லை. ஆனா அந்த ‘0’வோட effectஎண்வரிசையில் எவ்வளவு பெரிய விஷயமோ அப்படித்தான் ராகு கேதுவும். அதுமட்டுமில்ல பூஜ்யம் கூட இடையில் கண்டுபிடிக்கப்பட்டதுதான். பிரச்சனை அதுவல்ல.

வானமண்டலத்தில் இருக்கிற சூரியன் நிலவு போன்றவற்றால் பூமியில் சில விளைவுகள் ஏற்படுகிறதா இல்லையா? பௌர்ணமி பொழுதில் அலையின் சீற்றமும், அமாவாசை,பௌர்ணமிபொழுதுகளில் மனநிலை குன்றியவர்களிடம் அதிகபட்ச பாதிப்பும் நாம் கண்கூடாக பார்ப்பதுதானே. அதைத்தான் சோதிடத்தில் மதிகாரகன் என்று நிலவை சொல்கிறார்கள். ஏன் நிலவுக்கு ‘மதி’ என்று பெயரே உண்டு. அதுபோல எல்லா கிரகங்களின் தாக்கமும் பூமியில் உள்ள எல்லா பொருள்களிடத்திலும் உயிர்களிடத்திலும் சில பாதிப்புகளை உண்டு பண்ணவே செய்கிறது.

அறிவியல் இதுவரை நிரூபிக்காத விஷயங்கள் அணைத்துமே நம்ப தகுந்ததில்லை என்று கங்கணம் கட்டிக்கொள்ளமுடியாது. இயற்கையின் அதிசயங்களில் 1% கூட அறிவியல் இதுவரை எட்டியிருக்காது. அப்படிபார்த்தால் சென்ற நூற்றாண்டில் ஒலி அலைகள் பொய்,ஒளி அலைகள் பொய், இன்னும் கொஞ்சம் தள்ளிப்போனால் மின்சாரம் பொய், நிறுவப்படாத வரை எல்லாம் பொய்தான். அறிவியல் தொடாத...தொட விரும்பாத.. இயலாத விஷயங்களை புறக்கணித்துவிடமுடியாது...

இப்படி சோதிடம் சார்ந்த விஷயங்கள் நிறைய எழுதிட்டே போகலாம். அதை மறுப்பவர்கள் அனைவரும், அதைத்தான் நாம் விரும்பினாலும் விரும்பாவிட்டாலும் பின்பற்றிக்கொண்டிருக்கிறோம். சோதிடம் சொன்ன 7 கிரகங்கள்தான் அதனதன் பெயரிலேயே ஞாயிறு...திங்கள்,செவ்வாய்ன்னு கிழமைகளாய் புழக்கத்தில் இருக்கிறது. அதன் தொகுப்புதான் அதாவது சூரியன் வான்வெளியில் (சோதிடத்தில் 12 கட்டங்கள்) 12 பகுதியாக நகர்வதைத்தான் 12மாதங்களாக அதன் தொகுப்பு வருடங்களாக...யுகங்களாக...so விருப்போ மறுப்போ...அந்த சூழலில்தான் அனைவரும் இருக்கிறோம்.

சரி..இதையெல்லாம் சொன்னாலும்.. எனக்கு, சோதிடம் பார்த்து யாரும் வாழ்க்கை நடத்துவதில் உடன்பாடில்லை.

ஒரு முழுமைபெறாத...யாரும் முற்றிலும் அறிய முடியாத கலையை நம்பி வாழ்க்கையை நடத்தமுடியாது. அதிலும் சோதிடர் என்ற பெயரில் ஏகப்பட்ட புல்லுருவிகள் வேறு.

சோதிடத்தை பார்த்து எதையும் மாற்றிக்கொள்ளவோ திருத்திக்கொள்ளவோ தப்பித்துக்கொள்ளவோ முடியவே முடியாது. பரிகாரமென்பதெல்லாம் சுத்த பேத்தல்.

அதுவும் மாறிவரும் உலகில் கிரகங்களின் கதிர் வீச்சுகளே இங்கிருக்கும் செயற்கை மின்காந்த அலைகளால் ஏகப்பட்ட பாதிப்படைந்து வீரியம் மாறித்தான் போயிருக்கும். நூறு இருநூறு வருடங்களுக்கு முன் சொன்ன பலன் இப்போது ஏகப்பட்ட மாற்றத்துக்குள்ளாகியிருக்கும். ஆனால் நாம் இன்னும் பழம்பஞ்சாங்கமாகத்தான் பலன் சொல்லிக்கொண்டிருப்போம்.

முன்பு கிராமத்தில் ஓட்டு வீட்டிற்குள் பிறந்து விழுந்து முதல் மூச்சை உள்வாங்கிய குழந்தைக்கும் நகரத்தில் ஏகப்பட்ட மின்சார பயன்பாடு...கதிர்வீச்சுகளும் நிறைந்திருக்கும் மருத்துவமனையில் பிறந்து மூச்சை உள்ளிழுக்கும் குழந்தைக்கும் வித்தியாசத்தை யோசித்துப்பாருங்கள்.

கடவுள் பெயரில் தோன்றிய மத்ததின்பெயரால் பல இழிவுகள் தோன்றி... நாசமா போனப்போ எந்த நிபந்தனையுமில்லாம கடவுளையே அடியோடு மறுத்து நாமெல்லாம் உய்ய வழிசொன்ன பெரியார் மாதிரி

இதுல இத மட்டும் எடுத்துக்குவோம் அதுல அத மட்டும் எடுத்துக்குவோம்னு..குழப்பாம எந்த நிபந்தனையுமில்லாம ஒட்டு மொத்தமா சோதிடத்த மறுத்துட்டு வேலையப்பாருங்க...

நான் மேல்சொன்ன விஷயங்கள் ஒரு முழு இலையை பந்திக்கு விரித்து அதில் ஒரு ஓரமாய் உண்ண ஒரு கை சோறு வைத்தமாதிரி சமாளிப்புதான். இலை முழுக்க நரகலை பரிமாறி அதை உண்ணச்சொல்ல..நீங்களும் இங்கே நான் பரிமாறியிருக்கும் ஒரு கைப்பிடிச்சோறுக்காக நரகல் நிறைந்திருக்கும் இந்த இலையில் உட்கார்ந்து சாப்பிட துணிந்துவிடாதீர்கள்...போய் வேலையை பாருங்க...!

2009-01-05T12:51:00.000-08:00

நன்றி; செப்டம்பர்2008, கருஞ்சட்டைத்தமிழர்

இதழில் வெளியான செய்தி

சொல்லாக் கதையை சொல்லத் துணிந்தோம் - திருநங்கையர் பற்றி ஒரு திரைப்படம்

இரா.உமா

இந்தச்சமூகம் அவர்களை விலக்கிவைத்து வேடிக்கைப் பொருளாக்கி விட்டது. தங்களது உணர்வுகளைப் புரிந்து கொள்ளாத இச்சமூகத்திலிருந்து அவர்களும் ஏனோ விலகியே இருக்க வேண்டியதாயிற்று. இயற்கை இழைத்த குற்றத்திற்கு இவர்களுக்கு ஆயுள் தண்டனை. மரண வேதனையை விடக் கொடுமையானது எது தெரியுமா? தான் வாழுகின்ற சமூகத்தின் உதாசீனமும், புறக்கணிப்பும்தான். அப்படிச் சமூகத்தின் உதாசீனத்திற்கும், புறக்கணிப்புக்கும் ஆளான அவர்கள் கொடுஞ்செயல்கள் புரிந்தவர்களல்லர்; கருவில் உண்டான மரபணு மாற்றத்தால் உருவில் மாறியவர்கள். அவர்கள்தான் திருநங்கைகள்.

ஆணும், பெண்ணும் இணைந்த உருவமான லிங்கத்தையும், அர்த்தநாரீஸ்வரரையும் தொட்டுக் கண்களில் ஒற்றிக் கொள்ளும் இச்சமூகம் இவர்களிடம் மட்டும் தீண்டாமையைக் கடைப்பிடிப்பது எந்த விதத்திலும் நியாமில்லை. நியாயங்களும், தீர்ப்புகளும் காலச்சூழலுக்கு ஏற்ப மாறிக்கொண்டுதான் வந்துள்ளன. அதே சமயத்தில் எந்த ஒன்றும் தானாகவே மாறிவிடவில்லை. மாறியும் விடாது. மாற்றுவதற்கான முயற்சிகளை யாராவது சிலர் முன்னெடுக்கும் போதுதான் நல்ல மாற்றங்கள் உண்டாகும். அப்படித்தான் திருநங்கைகளைப் பற்றிய சமூகத்தின் தவறான கண்ணோட்டத்தை மாற்ற, அரசாங்கம் உட்பட ஆங்காங்கே பலர் பலவிதங்களிலும் முயற்சித்து வருகின்றனர்.

அந்த வகையில் இயக்குநர் சிவகுமார், சக்தி வாய்ந்த காட்சி ஊடகமான திரைப்படத்தை மாற்றத்திற்கான ஒரு கருவியாகக் கையில் எடுத்திருக்கிறார். திரைப்படங்களில், கேலிக்குரியவர்களாகவும், பாலியல் தொழிலாளிகளாகவும்தான் இதுவரை திருநங்கைகள் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளனர். மிகச் சில படங்கள் கொஞ்சம் விதிவிலக்காக இருந்திருக்கலாம். ஆனால், அவைகளும் கூட திருநங்கைகள் எதிர்கொள்கின்ற பிரச்சினைகள், உளவியல் சிக்கல்கள் போன்றவற்றைப் பற்றிப் பேசவில்லை.

இயக்குநர் சிவகுமாரின் முதல் படமே அதைப் பற்றித்தான் பேசுகிறது. பால் (இனம்) ரீதியாகப் பாதிக்கப்பட்டவர்களின் படமென்பதாலோ, என்னவோ படத்தின் பெயரே “பால்”. இன்பமானாலும், துன்பமானாலும் அதை அனுபவித்தவர்களால்தானே அந்த உணர்வுகளைத் துல்லியமாக வெளிப்படுத்த முடியும். அதனால்தான் திருநங்கைகளின் “வலியை” வெளிப்படுத்த ஒரு திருநங்கையையே இப்படத்தின் கதாநாயகியாக்கி இருக்கிறார் இயக்குநர் சிவகுமார்.

கதாநாயகி ஐஸ்வர்யா திரைப்படத்திற்காக “கற்பகா”ஆகியிருக்கிறார். தோற்றத்தை வைத்து திருநங்கை என்று சொல்லிவிட முடியாதபடி இருக்கும் அழகான பெண். அடுத்து பாராட்டுகளோடு அறிமுகப்படுத்தப்பட வேண்டியவர் இப்படத்தின் கதாநாயகன் ‘காதல்’ கந்தாஸ். காரணம், நடன இயக்குநரான இவர் கதாநாயகனாக அறிமுகமாகும் முதல் படம் இது.

ஊடகத்துறையில் வேலைசெய்யும் நாயகி, தான் ஒரு திருநங்கை என்பதை வெளிப்படுத்திக் கொள்ள விரும்பாதவர். வேலை தேடிக் கொண்டிருக்கும் கதாநாயகனுக்கும், அவன் நண்பர்களுக்கும், தான் இருக்கும் ஊடகத்துறையில் வாய்ப்பு ஏற்படுத்திக் கொடுக்கிறார். அங்கு மொட்டுவிடுகிறது காதல். இருவழிக் காதலாக இருந்தும் தன் காதலை வெளிப்படுத்தத் தயங்கும் கதாநாயகி, தன் காதலை ஒரு தலைக்காதலாக்கி, தன் காதலுக்கு முடிவுரை எழுதிவிடுகிறார். இந்நிலையில் கதாநாயகனின் காதல் என்னவாயிற்று என்பதுதான் படத்தின் உச்சகட்டம். படத்தின் இன்னொரு கதாநாயகியாக புகழ்பெற்ற நடிகை ஒருவர் நடிப்பார் எனத் தெரிகிறது.

நகைச்சுவைக்கு மயில்சாமியும், கருணாசும், முக்கியமான வேடங்களில் ரேவதி, கலைராணி, ஜி.எம். குமார் ஆகியோரும் நடிக்கின்றனர். இப்படத்தின் படப்பிடிப்பு தளங்களாக சென்னை மற்றும் தேனி மாவட்டப் பகுதிகளையே தேர்ந்தெடுத்திருப்பதாகத் தெரிவித்தார் இயக்குநர். ஒளிப்பதிவு ஆர்.மகேந்திரன், இசை பிரியதர்சன், உதவி இயக்குநர்கள் சேரன், லிவிங்ஸ்மைல் வித்யா, பாடல்கள் விஜயசாகர், நந்தலாலா, ஆண்டாள் பிரியதர்ஷிணி, படத்தொகுப்பு லெனின்.

இப்படிப்பட்ட நல்ல முயற்சிகள் வெற்றியடைய வேண்டும். திருநங்கையான கதாநாயகியை ஊடகத்துறையில் வேலை செய்யும் ஆளுமைமிக்க பெண்ணாகச் சித்தரித்துள்ள இயக்குநர் சிவகுமாரை எவ்வளவு பாராட்டினாலும் தகும்.

படம்வெற்றியடைய நமது வாழ்த்துகள்.

இயக்குனர் சிவகுமார்:

படத்தின் “கரு” என்ன?

இது திருநங்கைகளைப் பற்றிய முழு நீளத் திரைப்படம். மற்ற படங்களில் இருப்பது போன்ற, குத்துப் பாடல்கள், நகைச்சுவை, சென்டிமென்ட், சண்டைக் காட்சிகள் அனைத்தும் இதிலும் உண்டு. முதலில் திருநங்கைகளை அவர்களது குடும்பத்தினர் அங்கீகரிக்க வேண்டும் என்பதுதான் இந்தப் படத்தின் கருவாக அமைந்துள்ளது.

முதல்படமே திருநங்கைகளைப் பற்றி எடுப்பதற்கு என்ன காரணம்?

ஒரு சமயம் கோயிலுக்குள் சாமி கும்பிடச் சென்ற திருநங்கை ஒருவரை, அங்குள்ள பெரியவர்கள் வெளியில் பிடித்துத் தள்ளியதைப் பார்த்தேன். மிகவும் வேதனையாக இருந்தது. அவர்களைப் பற்றி பதிவு செய்ய விரும்பினேன். எனக்குத் தெரிந்தது சினிமா. அதையே அதற்கான வழியாகத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொண்டேன்.

நீங்கள் பார்த்த நிகழ்வு உங்களைப் பாதித்தது சரி. உங்கள் குழுவினர் எப்படி ஏற்றுக் கொண்டார்கள்?

திருநங்கைகளைப் பற்றி நிறைய தெரிந்துகொண்ட பிறகுதான் படம் பண்ணும் முடிவுக்கு வந்தேன். நான் படித்தும், நேரிலும் தெரிந்து கொண்டவற்றை என் குழுவினருக்குப் பொறுமையாக விளக்கிக் சொல்லிப் புரிய வைத்தேன். இப்பொழுது என்னைவிட எனது குழுவினர் பல மடங்கு உணர்வோடும், உற்சாகத்தோடும் பணியாற்றுகின்றனர். அதேபோல் என்னுடைய சிறப்பான பாராட்டுக்குரிய நபர் கதாநாயகன் ‘காதல்’ கந்தாஸ். தனது யதார்த்தமான நடிப்பில், எங்களுக்கு ஊக்கமளித்து வருகிறார்.

திருநங்கையை - திரையில் ஒரு சராசரி பெண்ணாகக் காட்டுவதில் ஏதேனும் சிக்கல்கள் இருக்கிறதா?

ஆம். இருக்கிறது. மிகுதியான பெண்தன்மை காரணமாக அவர்களுடைய உடல்மொழியில் அதிகப்படியான நளினம் இருப்பது இயற்கை. அதைத் தவிர்த்து, இயல்பான நடிப்பைக் கொண்டுவர கடுமையாக உழைக்க வேண்டியுள்ளது. கதாநாயகி கற்பகாவும் நல்ல ஒத்துழைப்பு தருகிறார். ஒவ்வோர் அங்குலத்தையும் மிக கவனத்துடன் செதுக்கிக் கொண்டுள்ளோம். விரைவில் படம் வெளிவரும்.

காதல் கந்தாஸ் (கதாநாயகன்)

இந்தப் படத்தில் நடிப்பதற்கு சிறப்பான காரணங்கள் ஏதாவது உண்டா?

சிறப்பான காரணம் கதைதான். கதையும் இயக்குநரும்தான் இப்படத்தின் கதாநாயகர்கள். கதையின் வித்தியாசமான முடிவு என்னை மிகவும் கவர்ந்ததும் ஒரு காரணம்.

உங்கள் குடும்பத்தினர், உறவினர்கள் மத்தியிலிருந்து எப்படிப்பட்ட வரவேற்புக் கிடைத்தது?

நேர்மறையான வரவேற்புதான் கிடைத்தது. என் சகோதரிகள் இருவருமே “இது ஒரு நல்ல வாயப்பு. சரியாகப் பயன்படுத்திக் கொள்” என்று வாழ்த்தினார்கள். நடன இயக்குநர் பிரபுதேவா அவர்கள் தொலைபேசியில் அழைத்து, வாழ்த்தியது மிகவும் ஊக்கப்படுத்தியது. எனக்கு ஏற்ற கதையை முதல் படத்திலேயே எனக்குக் கொடுத்த சிவகுமார் சாருக்கு முதலில் நன்றி சொல்லவேண்டும். துடிப்பான இயக்குநர். மற்றவரின் ஆலோசனைகளுக்குச் செவிசாய்க்கும் மனம் படைத்தவர்.

கதாநாயகி கற்பகா அமைதியான சுபாவமுடையவர். நாகரிகமான அணுகுமுறையைக் கொண்டவர். யூனிட்டில் அனைவருடன் நட்பு பாராட்டுபவர்.

கற்பகா (கதாநாயகி)

இந்தப் பட வாய்ப்பு உங்களுக்குக் கிடைத்ததைப் பற்றிக் கூறுங்கள்.

எனக்குக் கிடைத்த நல்ல வாய்ப்பு இது. முதலில் நிறைய பயமும், தயக்கமும் இருந்தது. என்னால் நடிக்க முடியுமா என்கிற பயம். வழக்கம்போல், எங்களை இழிவாகக் காட்டுவார்களோ என்கிற தயக்கம். இயக்குநர் என்னிடம் முழுக்கதையையும் சொல்லி, புரியவைத்த பிறகுதான் ஒத்துக் கொண்டேன்

படப்பிடிப்பில் மற்றவர்கள் உங்களிடம் எப்படி நடந்து கொள்கிறார்கள்?

எங்கள் படக்குழுவினர் அனைவருமே மிகவும் மரியாதையாக நடந்து கொள்கிறார்கள். பாண்டிச்சேரியில் ஒருவாரம் நடிப்புப் பயிற்சி கொடுத்தார்கள். அதில் கலந்துகொண்ட பெண்கள் என்னிடம் பேசவும், பழகவும் எந்தவித தயக்கமும் இன்றி ஆர்வத்துடன் வந்ததைப் பார்த்து எனக்கு மகிழ்ச்சியாக இருந்தது.

உங்கள் குடும்பம் பற்றி சொல்லுங்கள்

சொந்த ஊர் ஈரோடு. என்னுடன் பிறந்தது ஒரு தங்கை மட்டும்தான். என் பெற்றோர் எப்போதுமே என்னைப் புறக்கணித்ததில்லை. அவர்களின் ஆதரவு எப்போதுமே எனக்கு உள்ளது. என்னைப் போன்றவர்களுக்கு ஒன்று சொல்ல ஆசைப்படுகிறேன். தனிமைப்பட்டு நிற்காமல், எதிர்நீச்சல் போட்டு, அனைவரோடும் இணைந்து பயணம் செய்வது ஒன்றுதான் இந்தச் சமூகம் நம்மை அங்கீகரிக்கச் செய்வதற்கான வழி என்று நினைக்கிறேன்.

டி.சிவகுமார் கவிதைகள்

2009-01-05T11:31:00.000-08:00

வாய்மை

குறி விறைத்து

புணர்ச்சிக்காய் அலையும்

பொய்மை.

புணர்ச்சியின் விளைவாய்

பிறந்து விழும்...தொடர்ச்சியாய்

மேலும் மேலும் பொய்கள்.

வம்சம் வளர்க்கும்

பொய்மைக்கெதிராய்

மலட்டுத்தனத்துடன்

மௌனமாய் வாய்மை.

சரிதான்

வாரிசொன்றெதற்கு

சாஸ்வத வாய்மைக்கு.

காமம்

பிறந்துவிழும் முனைப்பில்

யோனி தேடும்

கர்ப்பத்துள் முற்றிய காமம்

பிரசவ வேதனையின்

உக்கிரம் தாங்காமல்

உருக்குலையும் உடல்.

பிறந்து விழுந்த பிறகும்

அறுபடாமல்...

தொடர்பாய் தொங்கி கிடக்கும்

தொப்புள் கொடி

வழக்கம் போல்

நிறைத்துக்கொள்ளும்

கர்பப்பை தன்னுள்

அடுத்த கருவை.

நிர்வாண சங்கு

சாத்தியப்பட்ட இலக்குகளில்

சுவாரசியமற்று

அசாத்திய இலக்குகளில்

ஆர்வமற்று

வாழ்ந்து கழிகிறது வாழ்க்கை.

நிஜத்தை புறக்கணித்து

வெறும் நம்பிக்கையை மட்டும்

எப்படி நம்பும் மனம்.

நிர்வாணம் சுகமாய் பட

ஆடைகளை பற்றிய அக்கறை

அற்று விட்டது.

சும்மா கிடக்கிறேன்

யாராவது

ஊதிக் கெடுக்காமலிருந்தால் சரி.

ஹைக்கூ..?

அடுப்பிலிட்டு எப்படி எரிப்பேன்

தட்டிய வரட்டியில்

இறந்துபோன அம்மாவின் விரல்கள்.

...........................................................

மொட்டை மாடியென

எப்படி சொல்வது..?

நீ தான் தினம் பூக்கிறாயே..!

...........................................................

சாக்கடை தேங்கி

நாற்றம்

துவாரம் அடைத்துக்கொண்டு

ஒரு பூ..!

............................................................

பாலருந்தும் குழந்தை

எதிரே சதை திண்ணும் கண்கள்

பசிகள்.

....................................................

பிரதிபலிக்க ஏதுமில்லாத

கணம் தேடி

கண்ணாடி.

......................................................